MY SKY

Başka bir adrese Taşındım!

2011-04-18T16:17:00.006+03:00

Merhaba,

Şu blog işine ne kadar hevesli başlasam da, istediğim içerik ve düzeni oluşturup, blogumu güncel tutmayı hiçbir zaman beceremedim. Üstüne bir de blogların kapatılması tatsızlığı eklenince fiziksel olarak iyice uzaklaştım bu işten ama ne istediğim konusunda zihnen daha bir netleştiğimi söyleyebilirim...
Dolayısıyla blog yolculuğumu daha güvenli bir altyapı üzerinde, daha nitelikli içerikle sürdürebileceğim yeni bir adrese taşıyorum: www.myinnersky.com

Beklerim efendim!

Affetme İhtiyacı

2011-03-16T21:17:00.001+02:00

İçimde saklı duran öfke ve kırılmışlığı kabullenmeli ve daha çok affedebilmeliyim.

Bunu sözde değil, yüreğimin en derininde, sevginin ve güvenin en çok ihtiyaç duyduğu kimliğimde yapabilmeliyim.

O zaman gelen ne olursa olsun beni güçlendirmek için geldiğini, ortada suçlu olmadığını ve herkesin dünya sahnesinde kendi realitesini gerçekleştirmekle meşgul küçük figüranlardan ibaret olduğunu derin şuurumda idrak edebileceğim.

Böyle durdukça -öfkeli bir mesafe ve tehditkar bir söylem- hiçbir meseleyi halledemediğim gibi, kendi enerjimi de gereksiz yere tüketiyorum.

Bu durumda, birinin, daha farkında ve uyanık olanın, senelerdir aynı şekilde süregelen döngüyü kırması ve yeni bir başlangıç yapması gerekiyor.

Kimse kimsenin kurtarıcısı değil elbette ama farkında olan, bu değişimi gerçekleştirmekten sorumlu.

O yüzden, diğer kişinin %97 suçlu olduğuna emin olsak bile, kendi %3'ümüzü değiştirmekten hala biz sorumluyuz!

Kazıkçı zihniyetleri kınıyorum!

2011-03-14T21:42:00.001+02:00

Geçen haftaki soğuğa alışkın olmayan biz İzmirliler, bu haftasonu güneşi görünce kendimizi sokaklara vurduk.

Bostanlı sahili, iğne atsan yere düşmez misali tıka basa insan doluydu. Tüpünü, piknik sepetini, bisikletini. uçurtmasını...kapan gelmiş!

Manzaranın ilerleyen saatlerde çığrından çıkacağını bildiğimiz için, biz erken çıktık bisikletimizle...gayet güzel yürüdük, Deniz bisiklete bindi, biraz top oynadık, biraz teknelerin pervanelerini inceledik derken ufak bir şeyler atıştıralım diye koca sahildeki iki cafeden birine oturalım dedik.

Bu vesileyle, nacizane blogumdan, güzel havayı fırsat bilip iki çay içmek için mekanlarına oturan kendi insanlarını kazıklayan fırsatçı zihniyetleri eshefle kınıyorum!

Böyle bir şey olabilir mi? Bir ayran ve bir tavuk ızgaraya 25tl istenebilir mi? İki çay 5tl olabilir mi?

Böyle acımasız bir "serbest piyasa ekonomisi efendim" uygulaması kabul edilebilir mi?

"Parası olan oturur efendim" şımarıklık ve küstahlığı nasıl kabul görebilir?

Nasıl isyan ettim nasıl sövdüm adamlara...Para kazanmak değil bu, düpedüz insanları tokatlamak!

Şiddetle kınıyor ve bütün arkadaşlarımı bu tarz yerlere oturmayıp protesto etmeye davet ediyorum.

Kendimiz yapalım çayımızı, sandviçimizi, ekmek arası köftemizi, atalım çantamıza, yine çıkalım sahilimize.

Bu toplumda çok şeyin değişmesi gerekiyor çokkkkk...

Daha çok fotoğraf çekmek lazım

2011-03-05T16:00:00.003+02:00

Bu aralar Deniz'in en sevdiği aktivitelerden biri, bebeklik albümlerini kucağına alıp, "anne, anlat" demek ve bu süreçte o fotoğrafları büyük bir hayranlıkla izlemek...

Onun o şaşkınlığı, heyecanı, hevesi, masumluğu karşısında gözlerim doluyor...nasıl da geçti o güzel bebeklik günleri...insan zihni hakikaten o kareleri unutuyor ama fotoğraflarla hatırlayabiliyoruz, üstelik onlara da şahane bir arşiv bırakabiliyoruz bebeklik ve çocukluklarına ilişkin...O yüzden daha çok fotoğraf çekmeli, dijital fotoğrafları bekletmeden hemen bastırmalı, albümleri özenle düzenlemeliyiz. Bence onlara verebileceğimiz en güzel hediyelerden biri bu, çocukluklarına ilişkin mümkün olduğunca çok kare bırakmak, acısıyla tatlısıyla hüznüyle sevinciyle...her şeyiyle beraber...

Oldum olası sevmişimdir bu fotoğraf işini. Deniz doğduktan sonra, www.BabaOlmak.Com'un tavsiyesiyle iyi bir dijital makine almıştım kendime.

Bu aralar biraz performans düşüklüğü yaşasak da, şimdi, hemen, tekrar başlıyoruz deklanşöre basmaya.

www.katherinemariephotography.com'a bakıp siz de küllenmeye başlayan fotoğraf aşkınızı yeniden alevlendirebilirsiniz.

Jazz

2011-03-05T15:51:00.004+02:00

Kadın sesini jazz'a çok yakıştırıyorum.

www.cazkolik.com'da Jazz'da 2000'in Kadın Sesleri diye bir playlist var.

Şiddetle tavsiye ederim. Dinlerken state'tim değişiyor resmen...parçalar çok iyi, sesler çok iyi, enstrümanlar çok iyi ve kadınların hepsi çok güzel!!!

Dün Amazon'dan bir mail aldım, Amerika'da bestseller jazz albümlerini bildiren. Anasını satayım, üç tanesi bile yok D&R'da...ne dükkanda ne de internette.

Siparişleri biriktirip yine bir alım yapmalı Amazon'dan. Bu arada çok da güzel çocuk kitapları var, Deniz için sipariş verdiklerim:

1. Leonardo da Vinci for Kids: His Life and Ideas, 21 Activities for Kids Series

Bunu Deniz'den önce kendim okuyacağım vallaha, zaten o Leonardo'nun resimlerini görsün ve kitaptan okuduklarımla tanısın istiyorum...

2. Oh, the places you'll go - Dr.Seuss

Dr.Seuss'in kitaplarını İdil'de görmüştüm, çizimler çok hoş, içerik daha da güzel, basit fakat anlam dolu hayat rehberlikleri var içinde. Hatta bence önce yetişkinler okumalı!

3.Let's Sticker & Paste (Kuman First Step Workbooks)

Bu serinin kitaplarını da çocuk kitaplarına bakarken keşfettim. Pek çok çeşidi var. İlgimi çeken husus, oldukça fazla yorum yazılması ve okuduğum yorumların neredeyse hepsinde olumlu izlenimlerin olmasıydı...denemek için aldım.

Ayrıca çocuklar için jazz serileri var, hem kitap (kalın kartonlu) hem de cd var içinde ama çok çeşitli satıcılar satıyor ve arada çok fiyat farkları var. Biraz daha inceleyip öyle alacağım.

Çocuk kitapları ve özellikle bu aralar kafayı taktığım çocuk çizgifilmleri hakkında ayrı bir yazı yazmalıyım.

Fit Olma Durumları

2011-03-05T15:47:00.003+02:00

Meltem'den feyz aldım, son iki haftamı az ye çok hareket et ilkesine göre yaşamaya çalışıyorum. Gayet iyi gidiyor. İki haftada 38 bedenden 36 bedene düştüm ama asıl hedefim, hafif yiyip hafif hissetmek ve uzun dönemde 34'lük slim fit jean'lerden birine girip, kilomu koruyabilmek...yazın çeşit çeşit bikinilerimi zevkle giyebilmek...minik şortlarımı cesurca popomda taşıyabilmek...mini eteklerimin altından görünen ince bacaklarımla daha cesur yürüyebilmek...ufacık bluzlarımı "aman göbeğim taşacak" kaygısı yaşamadan gönül rahatlığıyla giyebilmek...

"Amma takmışsın görüntüye, kendini bu halinle sev" diyebilirsiniz tabii..ama 2.5 senedir bu şekilde sevdim, artık yeter!

Mesele sırf kilo da değil, topu topuna 3 kilo fazlam var. Asıl olay beslenme alışkanlıklarım değişmeye başladı. Fazla yoldan sapmadan tekrar yola sokmak lazım. Malum yaş geçiyor, her geçen gün bu sağlıklı bedenlere daha çok ihtiyacımız olacak.

Çok kararlıyım, doğum yapmadan önceki slim ve sağlıklı halime geri döneceğim!

Hoşgeldin Mart

2011-03-05T15:29:00.004+02:00

Hızla geçen kış günlerinin ardından nihayet baharı müjdeleyen Mart ayına geldik.

Artık iş çıkışlarında hava aydınlık oluyor ya, bu bile büyük bir mutluluk oluyor benim için.

Bu bahar için çok güzel projelerim var uygulunacak:

1. Güzel bir bisiklet alıp, arkasına Deniz için bir de koltuk taktırtacağım. Bir de kask lazım tabii, onu da aldık mı bisiklet turlarımız başlayabilir sahilde.

2. Günler daha da uzadı mı, annemle beni karşılamaya gelecekler vapur iskelesine. Ondan sonra ver elini sahil..Koş, oyna, yuvarlan, tırman, dinlenmek için ufak bir çay molası, sonra güneş batışını alarak önüne, eve dönüş...

3. Arabanın arkasına iki büyük bir küçük oturulur şezlong, bir küçük piknik sepeti, birer şişe bira ya da şarap, bir de kitap...yine ver elini sahil...tabii Deniz'in bisiklet, scooter ve topunu unutmamak lazım. Sarı civcivim gözümün önünde özgürce oynarken, sonsuz gökyüzü, deniz ve yavaş yavaş batan güneşi izleyerek yaşadığım her an'a şükretmek, bu duyguyu doya doya içime çekmek...

4. Çarşamba günleri mutlaka BOSPA'ya girmek...
5. Hiç aksatmadan her sabah yarım saat koşmak...

Bahar ve yazın gelmesiyle İzmir'de hayat geceye de sarkar ya, çok seviyorum bu yaşam tarzını. Ben mümkün değil denizi ve sokaklarında gece yarısı insanları olmayan bir yerde yaşayamazdım. Çok alışmışım, başka türlüsü anormal geliyor. Yazın saat 6'da işten çıktıktan sonra kocaaaaa bir gün daha oluyor resmen önünüzde..Yazlığına gidebilirsin, denize girebilirsin, bahçende ya da balkonunda keyifli bir sofra kurabilir, yemekten sonra sahilde yürüyüşe çıkıp dondurma yiyebilirsin. Gece yatmadan önce gökyüzünü boyayan ışıl ışıl yıldızları seyrederebilir, kapının önünde çiğdem çıtlatan komşularınla sohbet edebilirsin. Hatta sabah kalkıp işe gelmeden denize bile girebilirsin. Ve saat 9'da tekrar mesai başında olabilirsin...daha ne diyim :))))

Mutfak Düzeni

2011-02-05T17:01:00.004+02:00

Deniz doğduğundan beri annem sağolsun her işte en büyük yardımcım.
Ama artık ona da kıyamıyorum. Zaten oldum olası sevmem kendi işlerimi, annem bile olsa, bir başkasına yaptırtmayı. Sorumluluklarımı kendim yerine getirmek isterim her anlamda, ama hem iş hem ev hem çocuklu hayatta bunu tam anlamıyla başarmak mümkün olamıyor ne yazık ki.

Dolayısıyla bana annem çok yardım etti gerçekten, özellikle mutfak işlerinde. Deniz doğduğundan beri evde yemek yaptığım günler sınırlıdır ama artık bir nokta koymak istiyorum bu işe. Evet, istesem "oh ne büyük rahatlık" deyip anneme yaslanabilirim ama hayır, mutfak düzenimi yeniden kendim oluşturmak ve annemi dinlendirmek istiyorum ben. Kadıncağız her gün "bugün ne pişirsek" diye plan program yapıyor. Gerçi onun bir şikayeti yok ama benim var! Bu gidişle yemek yapmayı da unutacak ve mutfaktan soğuyacağım...

Üstelik benim mutfak işlerini çok seven ve bana çok yardım eden bir banko kuşum var: Deniz!
En sevdiği aktivitelerden biri mutfak bankosuna oturup, biz ne iş yapıyorsak, bize yardım etmek, kendince tabii! Tencere karıştırır, baharat döker, pirinç ayıklar, yumurta çırpar, lavoboyu birbirine katar, bulaşık makinası yerleştirir...ortalık biraz karışır elbet ama onun bu istek, merak ve sevgisini asla köreltmek istemiyorum engel olmaya ya da sınırlamaya kalkışarak. Zarar görmeyeceği şekilde genelde her işime katarım sarı civcivimi. Böylece hem paylaşımımız artıyor hem de onun el becerileri gelişiyor. Artık neredeyse hiç sıçratmadan karıştırabiliyor çorbaları.

Bu mutfak işini organize etmenin ilk adımı olarak haftalık yemek programı yapmak istiyorum. Bir zamanlar PratikAnne'den çok takip ederdim onun haftalık yemek programlarını ama sanırım şimdilerde o da bloğuna koymuyor.

Neyse iş başa düştü, aldım elime Gönül Candaş'ın Bereketli Olsun kitabını, ha bire not düşüyorum. Yarın mutfakta geçecek güzel bir gün beni bekliyor. Ha bir de yarın Deniz ile birlikte Pi-nik Kuş'tan aldığımız bir kurabiye tarifini deneyeceğiz akşamüzerine çayına sıcak sıcak...

Herkese güzel bir haftasonu diliyorum.

Akşam Aktiviteleri

2011-02-05T16:09:00.005+02:00

Bu aralar işten gelir gelmez, kapı arkasında saklanıp beni bekleyen oğlumla en sevdiğimiz akşam aktivitelerinden biri, Jazz for Kids albümünden, Ella Fitzgerald'ın sıradışı "Old Macdonald" yorumu eşliğinde çılgınlar gibi dans etmek...Yerliler bile yetişemez hızımız ve orijinalliğimize:)))

Jazz for Kids albümünü İdil önermişti benim oğlanlar çok seviyor diye. Hakikaten çocukların güzel müzikle tanışmaları için iyi bir başlangıç. Muffin Man'i de çok sevdim ben, arabada bile dinliyorum. Öyle çok engin bir jazz bilgim yoktur ama severim pop-jazz'ı özellikle. Bu hafta bir de cazkolik sitesinde birkaç şarkısını dinleyip beğendiğim Elian Elias'ın bir albümünü aldım ve hiç pişman olmadım. Bu jazz işi hakikaten ayrı bir yorum işi ve en güzel jazz albümlerini, eğer bir Apple bilgisayarınız varsa, ITunes'e bağlanıp, buradaki şahane jazz radyolarından dinleyebilirsiniz.

Geçen Pazar da Barbara Streisand'ın Timeless-Live in Concert dvd'sini aldık ve izlerken mest olduk resmen. Bu nasıl bir sestir, nasıl bir zarifliktir, nasıl bir performans, nasıl bir tecrübedir... Koca sahneyi tek başına dolduran bir dev ve o devle bütünleşen deli bir insan seli...çok hoş bir atmosfer vardı ve insanlar bu olağanüstü sesi dinlerken ağlıyorlardı resmen. İşte dedim, asıl müzik dinleyicisi bu.

Deniz bile alıştı evdeki konser saatlerine, "anne, müzik koy" diyor gelip. Bir de olur olmaz müzikte dans edişi var ki...dans ederken bir bakıyoruz Süperman olmuş, kollar havada direkt koltukların üzerinde...Eee, 2.5 yaşındaki bir çocuk da ancak bu kadar uyum sağlayabilir, ne yapsın.

Evde Olmanın Huzuru

2011-01-26T17:02:00.004+02:00

Bugün işe gitmedim! Haftaiçi, hele de soğuk ama güneşli bir kış gününde, evde olmanın nasıl da güzel bir duygu olduğunu unutmuşum...Keşke her haftaiçi birer günlük izinlerimiz olsa, ne iyi olur. Eminim haftaiçi çalışmak için daha iyi motive oluruz..
Sabah "baba" diye bağıran sarı kuşumun sesiyle uyandım. Yaşasın, iki gündür yağan çılgın yağmurdan sonra bugün şahane bir güneş var! Hemen gidip oğluşumun yanına yattım. Bu aralar sarılmayı pek bir seviyoruz, hem sıkışıp büzüşüyor göğsümün arasına girmek için, hem de oyun yapacak ya, "bırakkkkk" diye bağırıyor. "Bırakamam, çok seviyorum" diye yumulunca kendisine, kahkahalardan boğulurcasına gülmeye başlıyor. Çok eğleniyoruz çokkk....
Bugün aynı zamanda meşhur Bospa günü! Sabah güneşinden de faydalanalım diye, kahvaltıdan sonra birlikte pazara gittik. Pazar gevreklerini pek severiz, hemen bir tane aldık elimize. Tezgahları gezip bir iki parça bir şeyler aldıktan sonra döndük güneşi arkamıza alıp sırtlarımızı ısıtarak. Duyguşun kızlar okula gitmemiş, biraz onlara uğradık, bir kahve, iki muhabbet derken öğle yemeğini de orada hallettik. Sonra uyku için evimize geçtik.
Sarı civcivim uyuyor şimdi..Ben de çok özlediğim balkonumda, güneşin batışına eşlik ederek, hem radyo dinliyor, hem sütlü kahvemi yudumluyor, hem de güzel şeyler okumanın tadını çıkarıyorum. Birazdan uzak kaldığım mutfak işlerine de girişeceğim. Annem yok bugün, yemekler benden...ohh be, iyi ki gitmemişim işe de bugün evde kalmışım! Evimi çok seviyorummmmmm!

Başladım!

2011-01-21T15:37:00.003+02:00

Önce sabahları epey erken kalkıp koşmayı hedefledim ama Deniz ile birlikte yatma seremonimiz gece 12'leri bulmaya başlayınca sabah 6.30'da kalkmak işkence oldu bana. Üstelik saat 6.30'da hava resmen gece gibi karanlık oluyor, hiç hoşuma gitmedi o saatlerde koşma duygusu. Vazgeçtim..
Ama içimdeki sporcu benlik vazgeçmiyor, 'hadi, artık başla, erteleme...' diye vızıldıyor. Akşamları bu işi nasıl organize edebilirim diye düşünmeye başladım.
Tolga biraz daha erken gelse, yemek faslından sonra oyun saatinin bir kısmını ona pas edip, koşuya çıkacağım, kararlıyım. Ama yok, şartlarım henüz bu programları gerçekleştirmeye bir türlü el vermiyor.
Ben de mevcut şartlarım içinde ne yapabileceğime baktım ve birden öğle tatillerimin bu iş için hazır beni beklediğini gördüm!
Hemen eyleme geçtim. Eşofmanlarım, koşu ayakkabılarım ve Ipod'um birbirleriyle kolayca uyumlanıp, Kordon'da, deniz kıyısında, sıcacık öğle güneşinin altında, ilk gün ısınma turu olarak tam 45 dakika hızlı yürüyüş-hafif tempo koşu ile start aldım! Ne zamandır zihnimde bekleyen bu projeji hayata geçirince çok mutlu oldum! Hedefim haftada en az 3 gün, 45 dakika koşabilmek!

Miladlar

2011-01-20T23:54:00.003+02:00

Son günlerde oğlumuzla olan ilişki ve yerleşik düzenimizde miladlar yaşıyoruz.

İlk önce geçen haftasonu gittiğimiz bol çocuklu ve yabancılı doğumgünü partisinde ilk defa bensiz yelken aldı ve diğer çocukların arasına karışıp mutlulukla onlarla kaynaştı...hatta artık gidelim Denizcim dediğimde "hayır" diye itiraz bile etti. Onu ancak "dolmuşa bineceğiz ama" diyerek ayrılmaya ikna ettim. Toplu taşım araçlarını çok seviyor.

İkincisi, artık gece yatma seremonilerimiz, saat 22.30 civarına geriledi. Kendisi "eeee, uyku, oda" diyerek ihtiyacını bildiriyor ve önce bizim odada, Tolga ile aramızda başlayan uyku serüvenimiz, kendi odasını ve yatağını istemesiyle sonlanıyor. Çoğu zaman yatağına benim de yatmamı istiyor, allahtan ufak tefeğim de ayaklarımı büküp sığabiliyorum yanına. İçime giriyor neredeyse sarı civcivim benim, sımsıkı sarılıyoruz, önce sevgili Mamut'umuzu dereye yollayıp, sonra da Jeep'imizin lastik kontrollerini yaptıktan sonra saçlarını okşaya okşaya uykunun tatlı kollarına bırakıyoruz kendimizi. Hatta bu gece 23.00'da uyumuştu, inanamadım! Büyük bir sevinç ve zindelikle fırladım yanından, ohh bana da biraz zaman kaldı ve hala uykum yok diyerek...Zira genelde ben de onunla uyuyup kalıyordum nereye yattıysam..

Üçüncüsü, Tolga ile daha az vakit geçirip, daha az şey paylaşabilmesinden doğan sıkıntı ve huysuzluğu çok şükür bitti. Hatta çok yorgun olduğunda Tolga'nın kendisinden önce yatmasını bile problem etmiyor. Ama hala onu bırakıp bir yere gitmesine büyük tepki veriyor. Neyse bu da geçecek...

Geceleri geç yattığı için sabahları ben işe giderken uyuyor oluyordu. Onun yatakta kendini dağıtmış masum halini görüp sevmeden çıkamıyorum ben de. Bu hafta iki sabah uyandı ve ayrılmakta zorlandık ama artık mutlaka akşam döneceğimi biliyor. Akşamüzeri kapıya gidip "annem annem" diyormuş anneme...canım oğlum, ben de koşa koşa geliyorum akşamları sana sarılabilmek için...

Yarın Cuma. Haftanın sonu, haftasonun başlangıcı. Cumartesi günü Deniz'i Taypark'a götürmeyi planlıyorum. Bakalım gerçekten taylara binebilecek miyiz?

Başkalarının Hayatlarını Modellemek

2011-01-16T15:16:00.004+02:00

Şu dönemde sıklıkla yaşadığım bir şey bu...Sanırım fazla dış referanslı olmamın da etkisi var bunda. Yani kendi hayatımda isteyip de beceremediğim şeyleri başkalarının hayatlarında gerçekleştirebiliyor olmaları bana büyük bir ilham ve ümit veriyor. Yani istiyorum ki bu ilham ve ümidi kendi iç kaynaklarımdan alayım ama yok, bu aralar hep başkalarının hayatlarını modellemeye, kendimde eksik ama onlarda var olan pozitif yönleri not ederek, kendi kişisel yapım ve şartlarım içinde dönüştürerek yeni şeyler yapmaya çalışıyorum hem kendimi hem ailemi mutlu edecek.
Modellediğim belli başlı gözlemler
1. 2.5 yaşında erkek çocuğu olan milyonlarca insan var. Çocuğundan ve çocuklu hayatından asla şikayet etme. Zorluklar geçecek, güzelliklerine odaklan. Çocukluk süreci hakkında daha çok oku ve ÇOCUĞU anlamaya çalış. Sadece çocukluğunu yaşamasına izin ver. Onunla bolca oyna, şu dönemde artan anne ihtiyacını karşılıksızca tatmin etmeye çalış!
2. Hayatını daha verimli kullanılabilir şekilde yeniden organize et. Şartlarını gözden geçir. Fiziksel olarak seni zorlayan işlerde yardım almaktan kaçınma. Gerekiyorsa parayla hizmet satın al ve bunun sana sağladığı kolaylıkları mutluluğa dönüştürmesini bil!
3. Geçmiş, şimdi ve gelecek! Şu an hepsi içiçe ama farkındalığın oranında yeniden yapılandırılıp yeniden hedeflenebilir.
4. Yapmaktan keyif aldığın ve hem ruhsal hem fiziksel enerji dönüşümü sağlamana katkıda bulunun aktivitelere mutlaka zaman ayır, zaman yokluğundan şikayet etme, yarat: örneğin koşmak gibi...
5. Yorgunluktan şikayet etme! Bunca tembelleştiğin için kendini sürekli yorgun hissediyorsun. Daha az uyu ve daha işlek ol, hem bedenen hem zihnen. Koşunca göreceksin nasıl açılacağını. Üniversite, dernek ve çalışma hayatını birarada yürüttüğün o deli günleri düşün. O zaman yapabiliyorsan şimdi de yapabilirsin. Bahaneler yaratma!
6. Daha az şeye sahip ol! Bu dünyada hiçbir şeyin yok, unutma. Tüm giysilerini, kitaplarını, aksesuarlarını, cicili bicili kırtasiyelerini...hepsini bağışla. Evini daha da sadeleştir. Verdikçe yerin açılacak ve daha kaliteli içeriklerle dolacak, unutma.
7. Her güne gülümseyerek uyan ve bugün hayatımda YENİ ne olacak sorusunu zihninden eksik etme...
8. Deniz'e sımsıkı sarıl ve onun gülüşlerinde daha çok kaybol.

Aktif ve Zinde Bir Hayat

2011-01-16T14:54:00.003+02:00

Aktiflikten kastım kontrolsüz bir tempoyla oradan oraya koşuşturarak yaşamak değil kesinlikle.
Böyle yaşayıp da aktif olduğumu sandığım çok zamanlar oldu şüphesiz. Bu tarz bir hayat çok büyük bir enerji kaybını da, her manada, beraberinde getiriyor. Hayatındaki her şey, zaman, paylaşım, zihinsel üretkenlik, emek, para...giderek berketsizleşiyor, kontrolsüz bir rüzgarla oradan oraya savrulan yapraklar gibi hissediyorsun kendini. Kontrolü ele almak, yeni hedefler belirleyip yeni organizasyonlar yapmak ve teknenin dümenini mutlak ve mutlak sağlam tutmak gerekiyor. Hayat öğretiyor...Ben de zamanla, büyük ıstıraplar sonunda, asıl aktifliğin, önce zihinde sağlanan bir dinginlik, bu dinginlik üzerine önce hayatında var olan olumlu şartların maksimum kullanımıyla uyumlu doğru hedefler, bu senkronizasyondan ortaya çıkan pozitif enerji dönüşümü ile olumsuz öğelerin olumluya çevrilebildiği bir dönüşüm ve hepsinin birleşimiyle ortaya çıkan yeni yapılar olduğunu gördüm. (Yuh, amma da uzun bir cümle olmuş!)

Şimdi bu öğrendiklerime bir de AZ KONUŞMA'yı eklemek istiyorum!

AZ KONUŞMAK ama ÇOK YAŞAMAK, inandıklarını her fırsatta dile döküp milletin anlaması için kıçını yırtmak değil, OLDUĞU gibi YAŞAMAK...Ruhuna ektiğin her türlü filizin kendinde yeşermesine çanak olmak ve o güzelliği yaşayıp seyretmek....

İç Hayatın Reçetesi

2011-01-02T18:17:00.004+02:00

Hürriyet Pazar Eki'nde Osman Müftüoğlu'ndan "Aklınızda Bulunsun" başlığı altında temenniler...Hir biri ayrı bir yazı konusunu teşkil edecek kadar geniş içerikler...

Doyum Sağlayacak Kadar Amaç
Geçinebilecek Kadar İş
Temel İhtiyaçlara Yetebilecek Kadar Zenginlik
Sağlıklı Bir Akıl
Yeteri Kadar Şefkat
Kendini Sevecek Kadar Özsaygı
Muhtaç olanlara verecek kadar İyilik Duygusu
Zorluklarla yüz yüze gelecek kadar Cesaret
Sorunları çözecek kadar Yaratıcılık
Her an gülecek kadar mizah duygusu
İyi bir yarını bekleyecek kadar umut
Hayatı iyi yaşayacak kadar sağlık
SAHİP OLUNANLAR İÇİN ŞÜKRAN DUYGUSU

Yorgunluk

2011-01-02T16:48:00.003+02:00

Yorgunum...Her şeyi bir anda ve birarada yapmaya çalışıyorum. Evde her iş bana bakıyor. Ctesi keyif yaptıysam, Pazar mutlaka evi temizlemek, çamaşırları yıkamak, ortalığı toparlamak, pazar işini halledip yemek işine soyunmam gerekiyor. Ve birini yaparken sürekli yapılacak bir diğer işi düşünüyorum. Bu da beni hem geriyor hem de çok yoruyor. Kıçına makina takılmış robot gibiyim resmen. Süpürge yaparken banyodaki paspasın silkelenmesi gerektiğini düşünüyorum, unutma sakın diyorum. Toz alırken Deniz'in öğlen ne yiyebileceğini düşünüyorum, o sırada çöp aklıma geliyor. Katı atıkları ayırmayı unutma diyorum. Bir odadan diğerine geçerken banyoya giriyorum, Deniz'in bisikleti ayağıma takılıyor, sinirleniyorum. Süpürgeye takılan minik oyuncaklarla kavga ediyorum. Vileda kovasına su doldururken portmantodaki dağınıklığı toparlamayı düşünüyorum. Mutfakta pazardan alınanları yıkayıp yerleştirirken bir kadeh şarap koyayım da şu güzel müzikle biraz gevşeyim derken, bacaklarıma sarılıp anne gel diye inleyen minik kuşla odasına biraz önce toparladığım oyuncakları dağıtmaya gidiyorum...orada kendi çapında küçük bir dağ olma yolunda ilerleyen ütüleneceklerle yüz yüze geliyorum. Hadi ütüyü takıp bir kuvvet başlayım derken, açık olan tv'de çocuğumun hangi programlarla karşılaşabileceğini düşünüyorum. Yarın pazartesi iş yerindeki işleri organize etmeye başlıyorum kafamda. Yürüyüşe çıkmak istiyorum, alev alev yanaklarımla Starbucks'a oturup, hiç kalkmadan bir 100 sayfa kitap okumayı düşlüyorum. Tolga ve Deniz seslenip hayalimin içine ediyorlar...
5 dakikalığına kıçımı kırıp ufak bir kaçış yaşadığım şu anda bile, geri planda yıkanacak çocuğumu, akşam yenecek yemeği, yarın havanın nasıl olabileceğini düşünüyorum...
Ha bir yandan da SLOW DOWN and DIVE INTO THE DEEPER WATERS demeyi ihmal etmiyorum, ama bu hızla bile 1 güne zor sığdırdığım bunca işi, bir de slown down modunda kaç günde yapabileceğimi düşünmeden edemiyorum. Neyse, denemeye değer, ne kaybedeceğim ki?
Yeni yıl için ilk hedeflerimden biri, haftada bir ev işlerini organize edecek bir yardımcı bulmak.
Yok böyle olmayacak, hem bana, hem Deniz'e, hem Tolga'ya yazık...Neticede onlarla geçirebileceğim zamandan da çalmış oluyorum bu işleri yapayım derken. Hayatta bazı şeyleri hakikaten parayı verip satın almak gerekiyor. Ben de buna alışmalıyım. Bu bir lüks değil tam aksine bir ihtiyaç...

Yılın En Güzel Saatleri

2011-01-02T00:00:00.004+02:00

Çok severim her 1 Ocak sabahını...erkenden kalkarsın. ev halkı uyuyor. ortalıkta bir hiç yaşanmamışlık duygusu...sokaklar boş, caddeler boş, sahil şeridi boş, deniz trafiği boş, marketler, tekel bayileri, küçük kafelrr, dükkanlar...her yer kapalı. sanki koskoca şehir dün gece Yeni gelen Yılı kutlamadı da hep böyle dingin ve huzurlu...
Kahvaltıyı evde yaptıktan sonra güneşin sıcacık ışıklarından yararlanmak için aldık Noel Baba'nın getirdiği scooter'ımızı çıktık sahile...Tek tük insan, tek tük araba...şehrim bize kalmış, ne güzel!
Pazar günlerinin çılgın insan seline kapılmadan, güzel bir sabah kahvesi içtik, pelikanları izledik, denize taş attık, parka girip biraz eğlendik, yürüdük yürüdük yürüdük...güneşin sıcak ışınları içimizi ısıttı...Deniz'in anne baba seslenişleri arasında, 2010'un bir muhasebesini yaptık kendimizce... adettendir ya, mutlaka bir değerlendirme yapılır ve hatta 2011 için yeni ümitler, yeni hedefler, yeni kararlılıklar masaya konur büyük bir coşku ve hevesle. Sonrası hakkında bir şey yazmak istemiyorum, zira çoğunluk teori ile pratik birleşip de şöyle görkemli bir sonuç koy(a)maz ortaya...harbi yaşlanıyorum, umutlarım ne kadar azaldı...
bugün yine göz altımda belirgin bir şekilde "buradayım" diyen kırışıklıklarımla yüz yüze gelmenin derin acısıyla burkulu anlar yaşadım. ya bakışlardaki o küçülme, o yorgun bitkin ifade, o fersizlik...Ahmet Abiciğimin "sakın bu hayat neşeni kaybetme" dediği deli kız nereye gitti sahiden?

Gerçekleşen Hayaller...

2010-12-25T18:51:00.003+02:00

"Düşüncelerinize dikkat edin, her an gerçekleşebilirler" ve ", Düşüncelerinizden siz sorumlusunuz" spiritüel ilkelerine her ne kadar yürekten inansam da, şimdi artık tecrübeyle sabit yaşanmışlıklarım var...hep vardı ama bu kadar hayal edip de bir türlü gerçekleştir(eme)diğim bir şeyi iki gün içinde hayata geçirebilmenin şokundan hala kurtulabilmiş değilim...

Özellikle Deniz doğduktan sonra sürekli site hayatı olan bir yere taşınma isteğim vardı. Geçen (2) sene boyunca çeşitli içsel ve dışsal şartların etkisiyle bu isteğim depreşti. İçimdeki bir ses hadi kalk ve bitir şu işi derken, diğer ses, yok yapamazsın, şu an elin kolun bağlı, şartların daha da olgunlaşmasını beklemek zorundasın diyordu ve ben sürekli bu isteğimi erteleye erteleye, eski evimde her geçen gün daha mutsuz günler geçirmeye başlamıştım.
Neyse gelenler geldi bana, baktım ki (1) sene daha dayanacak hal yok, şu an çocuğum vasıtasıyla bağlı olduğum kişileri aldım karşıma, konuştum bir güzel. Zaten son günlerde bendeki haleti ruhiyenin pek sağlıklı olmadığını gördüklerinden, hiç beklemediğim bir anlayış ve hoşgörüyle destek oldular bana. Sonrası zaten benim gibi bir eylem adamı için hiç zor olmadı.

Ptesi gazeteden evi gördüm, Salı görmeye gittim, Cuma günü taşındık! Oha, değil mi! Vallaha öyle... o günden bu güne ancak kendime geliyorum...Bundan sonraki bir taşınma işini de ancak ve ancak kendi evimiz olduğu zaman kaldırabilirim. Yetti bu hareket.

Diyeceğim, önce evrene gönderdim arzumu, sonra rüyalarımla ve imajinasyonlarımla besledim, ara ara süreci yokladım, sonrasında gerekli adımları attım ve işte sonuç!
Düşüncelerinize dikkat edin, her an gerçekleşebilirler!

Şu an tam da hayal ettiğim gibi, camekanlı balkonumdan, yemyeşil ağaçları, ağaçların arasında uzanan kanalı ve sanki dokunacakmışım gibi yakın olan gökyüzünü izleyerek yazıyorum bu satırları...Çok teşekkür ederim yüce evren çokkkkk...

Alp'in doğumgününden geldik, o kadar azdı ki çocuklar, bizimki koltukta sızdı kaldı bu saatte....

Rüya

2010-10-21T17:09:00.002+03:00

Dün akşam rüyamda şahane bir ev gördüm yani tabii bana göre şahane. İçi eski falan ama denize bakan bir yamaçta, yemyeşil bir bahçesi, kocaman balkonu var, 2 oda 1 salon ama hiç fark etmez, biz buraya sığarız diyorum Tolga'ya. Salondan balkona açılan bir kapı var, oradan adımınızı attığınız anda sanki gökyüzü ve denizin birleştiği ufuk çizgisinde yaşıyormuşçasına bir sonsuzluk duygusuna kapılıyorsunuz, o kadar etkileyici. Zaten bu manzaradan sonra ben kararı vermiş durumdayım, hemen taşınıyoruz! Selmacım pazarlık yapıyor, ben kendimden geçmiş durumdayım, öylesine mutluyum...

Kıçım açıkta da kalmış olabilir tabii ama geçenlerde gördüğüm rüyanın 3 gün sonra aynen başıma gelmesi, kimbilir, bu da bana hayatın güzel bir sürprizi olabilir umuduyla beni pek bir hoşnut etti.

Giderek Tatsızlaşan Şehrim Üzerine...

2010-10-21T16:52:00.002+03:00

Tatsız geçen bir Pazar gününün üzerimizdeki etkilerini dağıtmak ve eğlenceli bir şeyler yapmak adına öğleden sonra İzmir Doğal Yaşam Parkı'na gidelim dedik ve büyük bir hayalkırıklığıyla bir daha gitmemek üzere bu sayfayı kapattık.

Benim güzel şehrim İzmir'imin "doğal" adı altında kalan birkaç parça yeşil alanı, kesinlikle gerçek İzmir'li olmayan, ne kendine ne çocuğuna ne çevresine ne de içinde yaşadığı dünyaya karşı en ufak bir saygısı olmayan, sorumsuz, pis, kaba, bencil insanlarca talan edilmekte olduğunu gördük!

Karşılaştığım insan manzaralarını yazsam karikatür mü gerçek mi ayırt edemezsiniz...yemek yediği masanın altına tükürüp ayağıyla ezen 60 yaşlarında dede mi istersiniz, son model türbanlarını takıp güruh halinde sipariş kuyruğunda birbirine bağırıp çağıran aileler mi istersiniz, baba tepeleme ketçap ve mayonezle süslediği patates kızartmasını kendinden geçmiş bir şekilde yerken, 5 yaşlarında çocuğu ayranı döktü diye onu döven bir anne mi görmek istersiniz, peçeteleri üçer beşer koparıp yer dekorasyonu olsun diye yerlere fırlatanları mı istersiniz ya da güzelim zürafaya muzlu gofret yedirmek için görevlinin ikazlarına rağmen kendini paralayan yetişkinleri mi...

İnanamadım, bu insanlar İzmir'li olamaz dedim, acayip pasifize oldum, moralim bozuldu, çocuğumuza yaşayarak vermeye çalıştığımız pozitif değer ve güzel ahlak normlarının başkaları tarafından nasıl da acımasız bir şekilde çiğnendiğini görmek beni çok ama çok üzdü.

Üstelik daha bir gün önce, küçük vapur yolculuğumuzda bize şu anki karşıyaka nikah dairesi önünden denize girilen, komşu bahçelerin dalından "çaldıkları" (ne büyük bir zevktir, bilirim!) taze meyveleri büyük bir keyifle yiyebilen, konu komşu herkesin akşam kapı önünde birbiriyle samimiyetle paylaştıkları çay saatlerini ve sohbetlerini, yazlık sinemalardaki tahta sandalye ve gazoz saatlerini gözlerinin içi gülerek anlatan tatlı mı tatlı, erdemli mi erdemli, aydınlık yüzlü, temiz düşünceli, eski Karşıyakalı, tam bir beyefendi dedemizle yaptığımız içimi ferahlatan bir sohbet yapmışken...bir gün sonra karşılaştığım bu manzaralar, yaşamakta olduğum güzel şehrimin içinde giderek yalnızlaştığımız hissini epeyce derinleştirdi bende...hakikaten kutuplaşmalar artıyor bu ülkede...birileri birileri yüzünden daha da uçlara doğru çekiliyor giderek...nerede bütünlük, nerede insanlık, nerede toplum...

Yağmurlu İzmir günleri

2010-10-18T17:45:00.003+03:00

yine başladık...çok istemiştim ya, yeter artık bu sıcaklar, kış gelsin diye, aha işte göründü...
yağmur değil de problemim, karanlık gökyüzü :(((
sabahtan beri durmaksızın yağıyor, saat ha sabah dokuz ha akşam dokuz, öylesine karanlık ki, fark edilmiyor...yağmur çizmelerini çıkarma zamanı gelmiş demek ki...tril tril yazlık eteklerimin altına da pek bir kro olacak ame...

2.Doğumgünümüzden kareler

2010-10-15T17:24:00.003+03:00

Deniz mi kutluyor anne babası mı belli değil!
Öyle bir azim ve şevkle üflemişiz mumları

Deniz 2 Yaşında!

2010-10-15T17:20:00.003+03:00

Ben geldim!

2010-10-15T15:33:00.004+03:00

Bir iki değişiklik yapayım alelacele de geldiğim belli olsun dedim :)))

Ta 4 Haziran'dan 15 Ekim'e kadar...dile kolay koskoca 4 ay!
Ay ben bu blog tembelliğimi nasıl adam edeceğimi bilemiyorum.
Şu takip ettiğim arkadaşlara bakıyorum da, mesela Pratik Anne, neredeyse her gün her koşulda bloguna iki satır da olsa bir yazı düşüyor. Sonra Asliberry, sonra PrimaRima, sonra Pinik Kuş...vallaha hayranım tempolarına. Çalışıyorum, çok yoğunum, çocuğum var bahaneleri de artık çok bayat be! Herkesin hayatı yoğun, herkesin çocuğu var, hatta bazılarımızın allah sağlıklı ömürler versin, 2 tane var! E ben, bunalım takılıp organize olamamaktan şikayetle hala aynı kısır döngü içinde gelip gidip aynı şeyleri tekrar ediyorum. Ha gayret, bir göreyim seni! Zaten kendi içsel varlığım için de şiddetle bir re-organizasyona gerek duyuyorum, yoksa gelmeye başladılar soldan soldan!

Neyse efendim, bu sene, çocukluğumdan beri ilk kez "artık ne olur yaz bitsin, kış gelsin!" dediğimiz bir yaz geçirdik İzmir'de...Yakın çevremdeki herkes pek bir hayretle baktı bana, bu kışın ne kadar tehlikeli geçebileceğini sezmiş olsalar gerek:)))

Neler yaptık 4 ayda?
3 ayımız çoğunlukla İzmir Foça İzmir ekseninde kilometre yapmakla geçti.
Deniz şahane bir yaz geçirdi Foça'da anneannesi ve dedesiyle...her gün deniz, tekne, kum, balık, bisiklet, koşmaca, tırmanmaca, saklambaç derken hem fiziksel hem de ruhsal bakımdan epey büyüdü gelişti. Dili çözüldü, papağan gibi her şeyi tekrar etmeye başladı, diyaloğumuz sevimli bir şekilde arttı. Çocukların gelişimini izlemek, anne ve baba için dünyada alınabilecek en büyük hazlardan biri olsa gerek...o kadar mutlu o kadar sevimli o kadar tatlı varlıklar ki...

Sadece Deniz'in rahatı ve mutluluğu için katlandığımız Foça günleri, Tolga ve benim içinse azap haline geldi. Üniversiteden beri anne baba hegomonyasından bağımsız yaşayan benim gibi bir tip için, onlarla bir şekilde ortak hayatı paylaşma zorunluluğumuz beni acayip bunalttı.
Temmuz'da 3 kişilik çekirdek aile olarak Assos taraflarına tatile gittik...Tolga'ya da, bana da, Deniz'e de çok iyi geldi. Kuzucum alıştı afsalt düşkünü anne ve babasıyla oradan oraya gezmeye, hiç arıza çıkarmadı yavrum. Tatil dönüşü ayrılmak zor oldu ama, içimiz sızladı onu tekrar Foça'ya bırakıp İzmir'e dönerken... allahtan ki yakın mesafe de akşamları gidebiliyoruz, tabii benzin fiyatları yüzünden bu sene onu da sınırlamak zorunda kaldık!

Birkaç kitap okuyabildim vapur yolculuklarımda. Maria Montessori'nin Annelik Sanatı'nı, Tony Humphreys'in Çocuk Eğitimin Anahtarı:Özgüven'i, Dr.Harvey Karp'ın Mahallenin Mutlu Yumurcağı'nı, OSHO'nun Çocuk kitabını ve sevgili Tamer Hoca'mın evirip çevirip defalarca okumaktan bıkmadığım Türkiye'den NLP Uygulamalarını ve pek tabii ki Milton Erickson'un Hipnozle Terapi Semineri'ni...sanki bir şeyler daha okudum ama hatırlamıyorum şimdi...kitaplar üzerine kesinlikle analizci yazılar yazmak gerekiyor, o da ayrı bir not kendime.

Teyzeciğimin beyninde çıkan ikinci kist haberiyle apar topar sonlandı Foça günlerimiz.
İzmir'e yerleşik düzene, evimize döndüğümüze sevinirken, bir yandan da hastane kapılarında endişe ve üzüntülerle geçti günlerimiz...hayatın her anı hakikaten büyük sürprizlere gebe, iyisiyle kötüsüyle, her şeyiyle... o yaşadığımız derin üzüntülerden sonra maddi anlamda kendimize ve evladımıza kurmaya çalıştığımız güvenlik kalelerinin içinin ne kadar da boş olabileceğini anladım bir kez daha ve yatırım kavramına bakışımı tamamen yeniden şekillendirdim. Hayat zor ama bir o kadar da kıymetli bir şey ki, insanoğlu olarak hepimiz yaşamın kıyısına gelmeden idrak edemiyoruz bunu, tipik dokunsal Türk insanı, ille yaşayıp hissedeceğiz sonra dank edecek bazı şeyler kafamıza!

O günden beri uzun vadeli kesinlik arz eden planlar yapamıyorum kendim ve ailem için, daha çok harbi içinde bulunduğum AN'ı hissedip hissettirmeye ve çocuğumun gözlerinde gördüğüm ışığın içinde onunla hemhal olarak yaşamaya çalışıyorum. Atlıyorum, zıplıyorum, dans ediyoruz, açık havada geziyoruz, parklarda kumlarla inşaatlar yapıyoruz, ambulans, itfaiye, polis arabası ve çöp kamyonlarının peşine takılıp, iş makinalarının şoförleriyle arkadaşlıklar kuruyoruz, teknik bilgiler alıyoruz, gece istediğimiz saatte uyuyup yine de güne erkenden başlayabiliyoruz...bu çocukların enerjileri tanımsız bir şey, gerçekten ayarları yok! ama mutlular, buna da değiyor doğrusu...

2 hafta önce ikinci doğumgünümüzü kutladık Solomon sülalesi olarak...maşallah yine kırk kişi vardık, harran gürren derken ikinci mumunu da üfledi Deniz kuzumuz.. Sağlıklı güzel yaşlara olsun inşallah...

Araya giren onca telefonla ancak bu kadar yazabiliyorum şimdilik.
Ama dönüşüm feci acımasız olacak, her bir bok da yazılmaz ki kardeşim dedirteceğim
blogumu okuyan, tesadüfen karşılaşan bir iki kişiye...

Her nerede her kiminleyseniz güzel AN'lar diliyorum herkese...

Güle güle dedeciğim...Yolun açık olsun....

2010-06-04T17:16:00.005+03:00

Dün sabah aldık haberini...bedenen ayrıldı aramızdan...gözlerimde yaşlar, zihin gözümde çocukluğuma dair anılar ve giderek kabaran yürek acısıyla koyuldum yola...bugün de "ebedi yolculuk" dedikleri son yolculuğuna uğurladık Dedeciğimin artık yorulan bedenini...ruhu da özgürleşti, aramızdaydı bugün, gördü ne kadar seveni olduğunu, torunlarının her biri sırayla başucunda nöbet tutarken eminim mutlu oldu, gurur duydu...üzerimizdeki hakkını unutmak mümkün mü? "Erdem"in ne olduğunu yaşayan bir erdem olan senden öğrendim ben, Erdemler bütünüydün benim için... Seni çok seviyorum dedecim. Şu dünya zamanıyla ne kadar zaman geçerse geçsin, kalbimde bana bıraktığın sevgin hiç ama hiç kaybolmayacak...

Yolun açık olsun Dedecim...Işıklar içinde yol al...Rehberlerin seni korusun...

A.S.Neill ve Summerhill: Özgürluk Okulu

2010-05-28T16:26:00.005+03:00

Alexander Sutherland Neill

17 Ocak 1883 - 23 Eylül 1973

İskoçya doğumlu İskoç eğitimci, yazar ve psikolog

Neill, İskoçya'da Forfar kasabasında, öğretmen bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi. Babasının öğretmenlik yaptığı ilkokulun tüm sınıflarının tek bir oda içinde ders gördüğü bir köy ilkokulunda eğitim gördü. 1912'de Edinburgh Üniversitesi'ni bitirip M.A. derecesini aldı. 1914'te Gretna Green Okulu'nda müdür oldu. Bu süre zarfında, okulda verilen eğitimden duyduğu hoşnutsuzluk daha sonra yayımladığı yazılarında görülebilir. Bu yazılarda, kendisini "çocukları ezik ve sinik olmaları için yetiştiren eğitim sistemi aleyhinde durmak için yeteri kadar Nietzsche takipçisi" olarak tanımlayacak ve "sorgulayan, yıkan ve yeniden inşa eden akıllar şekillendirmeye çalıştığı'nı" belirtecektir.

Neill'e göre eğitimin amacı çocukları hayata hazırlamaktı. Şimdiye kadar geliştirdiğimiz uygarlık; eğitim sistemlerimiz, politikalarımız, dinlerimiz, ekonomilerimiz faizi, soygunculuğu, sömürüyü, savaşları ve doğanın kirletilmesini ortadan kaldıramamıştır.

Neill'e göre bir çocuğun mutluluğu, yetişirken vermiş olduğu kendi kararlarına en üst düzeyde saygı gösterilmesine ve çocuktaki "kişisel özgürlük" hissine bağlı olarak gelişiyordu. Çocukluk döneminde bu özgürlük hissinin yokluğu ve buna bağlı olarak gelişen baskılı çocukluğun mutsuz tecrübeleri, yetişkinlikte ortaya çıkan birçok psikolojik sorunun kaynağıydı.

1921'de Neill, düşüncelerini kanıtlamak amacıyla Summerhill Okulu'nu kurdu. Bu fikirler arasında, çocukların derslere girmeye mecbur edilmediğinde daha başarılı oldukları düşüncesi de vardı. Ayrıca bu okul demokratik ilkeler ile yönetiliyor ve okul kurallarının ne olacağını belirlemek amacıyla düzenli toplantılar yapılıyordu. Bu toplantılarda çocuklar okul personeliyle eşit oy hakkına sahiptiler.

Summerhill Okulu deneyimi, geleneksel okulların baskısından uzak olan öğrenicilerin yan gelip yatmak yerine kendi kişisel motivasyonlarını sağlayarak karşılık verdiklerini ortaya koydu. Dıştan dayatılan zorlamacı disiplin, kişinin içindeki öz-disiplinin gelişimini engelliyordu. Bu nedenle Neill, Summerhill'e giden öğrencilerin, zorlayıcı kurallarla eğitim veren diğer okulların öğrencilerinden daha iyi gelişmiş bir eleştirel düşünme yeteneğine ve çok daha fazla öz-disiplin sahibi oldukları değerlendirmesini yapmıştır.

Summerhill okuluna kabul edilen öğrencilerin genellikle sorunlu özgeçmişe sahip, özellikle mutsuz bir ruh haline neden olan huzursuz ve ilgisiz ailelerden geldiğinin gözönünde bulundurulması daha aydınlatıcı olacaktır. Summerhill'in iyileştirici ortamı, geleneksel okullar tarafından reddedilen sorunlu öğrencilerin bile başarılı bir gelişme gösterdiklerini kanıtlamıştır.

Çağdaşı olan Sigmeund Freud ve Willhelm Reich'in çalışmalarından oldukça etkilenen Neill, cinsel düşünceler karşısında insanların utanmalarına ve günahkarlık hissetmelerine neden olan cinsel baskıya ve Kraliçe Viktoria tarafından çıkarılan cinselliği baskı altına alıcı kanunlar nedeniyle ödediği ve haksız olduğunu düşündüğü cezalara sonuna kadar karşıydı. Cinselliğe karşı olmanın hayata karşı olmak anlamına geldiğini açıkça belirtmesi, cinsel baskının dorukta olduğu Viktoria döneminde onu zamanının birçok kişi ve kurumunda olduğu gibi "istenmeyen" kişi haline getirmiştir.

Öğretmenlik kariyeri boyunca 1916 yılından başlayarak, İskoçca'da öğretmen anlamına gelen "Dominie" serisi de dahil olmak üzere düzinelerce kitap yazmıştır: Amerikan eğitim çevrelerinde en çok yankı uyandıran ve adeta bir fırtınaya neden olan Özgürlük Okulu: Çocuk yetiştirme Konusuna Köktenci Bir Yaklaşım(1960) adlı kitabıdır. Son çalışması ise Otobiyografisidir:(Neill, Neill, Orange Peel!)(1973) Ayrıca çocuklar için Yaşayan Son Adam gibi mizah kitapları da yazmıştır.

A.S. Neill, iki kez evlenmiş ve ikinci eşi Ena Wood Neill, kızları Zoe Readhead dünyaya gelinceye kadar Özgürlük Okulu'nu müdüre sıfatıyla A.S.Neill ile birlikte yönetmiştir.

Fiş Merakı

2010-05-14T17:02:00.005+03:00

Sabah duştan çıktım, bornoz üzerimde, oh uyanmadan rahatça giyinebileceğim derken, pıtı pıtı yanımda biten sarı lüleli bir yer mantarı...ilk iş kapının yanındaki prizi ve fişi gösterip gerekli kontrolleri yapmak! bir günaydın de be çocuğum, bir iyi sabahlar anneciğim de, yok ilk işimiz, üzerinde bornoz, kafasında havlusuyla anneyi de peşine takıp evdeki tüm prizleri teker teker kontrol etmek! Sıkıysa bir "evet annecim, priz ve fişlerimiz yerinde, çalışıyor" deme, isyan bayrakları havada...

Yaklaşık 8 aylıkken başlayıp hala devam eden bu priz ve fiş merakımızın sonu nereye varacak, bilemiyorum. Tüm sabrımızla biz takıyoruz, o çıkarıyor. Gece saat 12, Deniz, Tolga ve sinirlenmeye başlayan ben, bizim odada duvarda asılı gece lambasının fişinı tak çıkar tak çıkar tak çıkar! Patlamak üzereyim! Dün akşam ütü tahtasını istedi, verdim, salonda baş köşede ters duran ütü tahtası, üzerinde Deniz, ütü tahtasına monteli prize fişi sokup çıkarmaya çalışıyor...yeter ki tatmin ol çocuğum dedim, yeter ki bu merakını yaşa ve bitir! ev evlikten çıktı, çingen çarşısı oldu mübarek...kovalar, elektrik süpürgesi, bisikletler, ütü ve tahtası, mutfak süzgeçleri evin belli başlı dekorları nasıl olsa...bakalım bu akşam hangi priz ve fiş bizi bekliyor, göreceğiz...

Çocuk Bayramı!

2010-04-24T15:20:00.003+03:00

Ne güzel bir isim...Çocuk Bayramı! Aslında onlara her gün bayram, bu saflıkla, bu sevgiyle, bu doğallıkla her günlerini Bayram gibi yaşıyorlar. Sanırım biz de o yüzden özeniyoruz çocukluğa geri dönmeye bu kadar...Neyse uzatmamak lazım derin tahlillere girerek :)))
Aslında programda babamı Foça'ya götürmek vardı, malum mevsimi geldi, durunamıyor buralarda. Hem Deniz'i de biraz denize sokarım diye düşünüyordum alıştırma babında ayaklarını falan, kumlarda yürürüz birlikte diye seviniyordum ama çocuklu insanların plan yapmaması gerektiğini ısrarla tekrarlayan Murphy yine iş başındaydı. Denizcim keyifsiz olunca benim şoförlük ve deniz planım yattı. İyi ki de yatmış!
23 Nisan gibi bir gün her sene deli dolu yaşanıp çocuğuna da yaşatılmaz mı hiç? Sabahın köründe kanım kaynayarak ayaktaydım törenlere gidicez diye. Benim sabırsızlığıma inat her sabah 7.30-7.45 arası uyanan çocuğumun o gün 9'a kadar uyuyacağı tuttu. Gelip gidip bakıyorum ne zaman uyanacak diye. Stadda yer kalmayacak çünkü, acele etmek lazım. Neyse uyandık, kahvaltı, giyindik, tam teçhizatlı Cevat Kelle misali hazırlandık derken 11'e kalmadan Karşıyaka Stadı'ndaydık. Daha yoldan gelmeye başlamıştı törenin o coşkulu ahenkli sesleri!
Yahu dedim ben yaşamayı çok seviyorum, bu coşku dolu, bu ruh dolu, bu güleryüzlü insanlarla dolu ülkeyi çok seviyorum, çoluk çocuk, anneanne, dede, teyze, hala, komşu....biraraya gelip Çocuk Bayramı Coşkusunu öncelikle çocuklarına yaşatmak ve sonra kendi çocukluklarını hatırlamak vasıtasıyla buraya gelen herkesi çok seviyorum! Ne kalabalık ne kalabalıktı! Hem de deli sıcağa rağmen! Bir sürü ülkeden gelen bir sürü aydınlık yüzlü çocuk, danslar ederek, çeşitli gösteriler yaparak, şarkılar söyleyerek, bandolar çalarak, en nihayetinde ellerindeki Türk bayraklarını havaya saçarak müthiş bir COŞKU verdiler bize, müthiş! "Atatürk'ün Işık Çiçekleri" diye başlayan şiirle birbirlerine bakarak gözleri dolan ve ağlayan onca ebeveyn, hepimiz, o çocukların hepsini bir yumak haline getirip yüreklerimize sokmak istedik ve hepimiz daha da bir sıkı sarıldık kucaklarımızdaki çocuklarımıza! Hayat sizinle güzel ve yaşamaya değer, siz geleceğin IŞIKLARISINIZ diye sarıldık minik yavrularımıza...Gırtlaklarımız patlarcasına 10.Yıl marşını söyledik hep bir ağızdan, herkes BİR SEVGİ seli oldu aktı. Müthiş bir enerjiydi, anlatılmaz yaşanır denen cinsten bir tecrübeydi...
O stadda yaşadığım kendi çocukluk 23 Nisan'larımı hatırladım, çimlere bastığımız, sıcaktan bunaldığımız, yanımızdaki ülkenin çocuklarıyla tarzanca konuşma çabalarımız, resmi geçit törenindeki ciddiyetimiz, bandonun morarttığı dizlerim, komik pisilerim...o kadar o kadar çok şey geçti ki gözümün önünden, hepsini anlattım Deniz'e hepsini...
İlk 23 Nisan Çocuk Bayramını yaşadı çocuğum...deliler gibi koştu, bandocu abi ve ablalarını izledi, fotoğraf çekimlerine model oldu, kah omzumda kah kucağımda dans gösterilerine alkış tuttu, Türk Bayrağını taşıdı ilk kez, sallamaktan helak oldu çocuğum...saat 12.30'da sıcağın, kalabalığın ve deli annesinin bitmek bilmez coşkusuyla yorulmuş, ağlıyordu artık ne olur gidelim diye. Yolda da uyuya kaldı minik kuşum...
Seneye dedim Deniz'e, daha erken kalkacağız annecim, en geç saat 8.30'da gölgelikte yerimizi alıp, 2.5 yaşın bilinciyle 23 Nisan'ımızı kutlayacağız. Daha nice bayramlara ama Sizlerle!

İlişkilerde "değer" üzerine...

2010-04-16T17:21:00.004+03:00

Neden birtakım pozitif "değer"leri tüketmeye bu kadar meraklıyız insanlık olarak...tam aksine artırmaya bu kadar da ihtiyacımız varken!
Neden bir başıboşluk, bir bencillik, bir hükmedicilik hakim tüm ilişkilerimize...
Neden "bütün dünya bana hizmet etmeli" anlayışıyla yaşayan prens ya da prenseslerin sayısı giderek çoğalıyor çevremizde...

"Değer" verdiğiniz ilişkiler ardı ardına sarsıldıkça şöyle bir mesaj yerleşiyor içten içe bilinçaltınıza: "Güvenmeyeceksin!"
Bu mesajı birebir doğru bulmasam da kendimce şu şekilde yorumlamaya ve bünyemdeki sert etkisini yumuşatmaya çalışıyorum:
"İlişkilerdeki bağını özgürleştireceksin! Beklentilerini, özellikle duygusal anlamda sıfıra indireceksin..
Herkesi de hayatı algıladığı ve seçtiği şekilde yaşaması için serbest bırakacaksın. Ve bir ilişkide asla fedakarlık duygusuyla hareket etmeyeceksin...Bu geri dönüşü tehlikeli olan bir şey... Ha sana müdahale etmeye kalkanlara da gereğince haddini bildireceksin!"

Enerji Durumları

2010-04-06T15:26:00.002+03:00

İnsan dengesiz bir varlık!
Bir gün halsizlikten yatağa yapışıp kolunu kaldırmak istemezken, ertesi gün enerjisi tavan yapmış şekilde her şeyin üstesinden gelme gücüne erişebiliyor. Manen ve fiziken!
Aha örnek bendeniz!
Cumartesi sabahı sekize on kala Deniz'in çekiştirmeleriyle adeta sürünerek yataktan çıktım.
Gözlerimi açamıyorum, bir halsizlik, genel bir mutsuzluk hali...uyuz mu uyuz...
Evde kahvaltı hazırlamak bile zul geldi, çocuğu kaptığım gibi kuzenime gittim. Baktım açmadı, geri döndük. Akşamüzeri sahile yürüyüşe çıktık açılırım umuduyla ama yok, o kilometre yürüme ruhu yok o gün bende! Bugün iş çıkmaz, yallah evine kızım dedim. Geceden de Tolga'ya tembih ettim, ertesi sabah bana dokunmuyorsunuz diye!
Ama o ne? Pazar günü gün ışığıyla Deniz'i beklemeden kendiliğinden açılan gözler cin gibi ve hayat dolu, içim kıpır kıpır! Hava muhteşem! Hemen balkonda kahvaltı yapabilir miyiz diye kontrole gittim. Sonuç pozitif! Balkon pırıl pırıl yıkandı, silindi. Sarı kafa mutluluk kelebeğimle birlikte kahvaltı hazırlığı başladı. Yazlık mama sandalyesi balkonda yerine kuruldu. Fırında kaşarlı ekmekler, domatesli omletler, mis gibi demlenen çay, kekikli zeytinler...pazara yol alan insanların neşeli sohbetlerini izleyip dinleyerek şahane bir kahvaltı yaptık. Kova, kürek, tırmık üçlümüzü kaptığımız gibi karşımızdaki parka indik. Tolga ile ikisini bırakıp kendime ait birkaç işi hızlıca hallettim. Parka döndüm ki, sarı kelebeğim Efe diye harika bir abi bulmuş, mutlulukla kamyonlarını doldurup boşaltıyorlar...hiç bu kadar uzun parkta kalmamıştık, Tolga, ben, Deniz, Efe, Efe'nin dedesi, Gökdeniz ve babası...neşe içinde bir park keyfi yaşadık. Eve çıkıp duşumuzu yaptığımız gibi öğle yemeği ardından uyku..Bugün pazara ben gideceğim dedim Tolgaya. Yallah pazara o güzelim tazecik sebze ve meyvelerin arasına! Ne keyif ne keyif, pazar arabasında yer kalmamış, o kadar çok şey almışım...Onları eve bıraktığım gibi yürüyerek market alışverişine. Ha bir de bütün bunları yaparken sürekli çevreme sırıtıyorum, ne güzel bir gün değil mi diye!
Tolga da pek bir anlam veremedi halime, sessiz sessiz izliyor...Girdim mutfağa, brokoli timbalesler, fırında patatesler, tavuklu pilavlar, kremalı çorbalar, taze yeşillikli salatalar...habire çalışıyorum, bitmiyor enerji. Sonra bana da garip geldi halim, başladım dışarıdan izlemeye kendimi, harbi garip bir güç gelmiş bu kadına dedim, zira sabır küpü olan kocamın bile sabrını çatlatan çocuğumu o an dünyanın en geniş yüreği ve hoşgörüsüyle bağrıma basabildim...Tolga'nın açlıktan ve yorgunluktan nevri dönmüştü ama ben havaya saçılan pilav tanelerini toplarken pek bir mutluydum!
Ne sinir bozucu değil mi? Bazen pek bir gıcık olurum bu haldeki insanlara, yapay gelir haletleri ama değilmiş vallaha, ben de hissettim, yaşadım birebir. Nitekim uzun sürmedi, Pazartesi sabahı işe yine sürünerek geldim...
Dediğim gibi, İnsan Dengesiz bir Varlık!

Cafe Fernando ve Snow Egss Şerefine

2010-04-02T17:13:00.003+03:00

Her iki blogun da hayatımda çok önemli bir yeri var zira çocuk doğurmakla birlikte küllenmeye yüz tutmuş "mutfakta", "yemek" ile uğraşma şevk ve zevkini olağanüstü tariflere ek anlatım ve görsellikle canlandırıp kıpır kıpır yaptılar beni...
kendimi iki ara bir dere fırsat yaratıp (isteyince nasıl da oluyor) bir kadeh şarap ya da soğuk bir bira eşliğinde, Deniz'i de işin içine katıp, ocak başında çeşitli denemeler yaparken buluyorum: portakallı lorlu pancakeler, portakallı mercimek çorbaları, spaghetti bolognese'ler deniyoruz...ağzınız sulandı değil mi, sizi de davet ediyorum bu müthiş yemek bloglarını keşfetmeye..

CafeFernando bugün 4. yaşını kutluyor!
Sevgili Selen sayesinde tanıdığım SnowEggs ise geçenlerde 1. yaşını kutladı!
Bu güzel Cuma gününü onlara İyi ki doğdunuz diyerek kapatmak istiyorum.
Sizleri tanımak ve hayatıma katmak çok iyi geldi.

Nice senelere!

Iggle Piggle & Upsy Daisy

2010-03-30T17:37:00.002+03:00

Yaklaşık 1 aydır akşam 20.30-21.00 arası düzenli aktivitemiz, çocukların neden bu kadar çok sevdiğine bir türlü anlam veremediğim Gece Bahçesi'ni izlemek! Zira bana göre tam bir deli saçması ama Deniz için Iggle Piggle, Upsy Daisy, Makapaka, Ninky Nonk, Pontifine'lar...evimizin dördüncü bireyleri. Çevreden aldığım izlenimler 1,5-2,5 yaş arası çocukların bu karakterleri çok sevdiği yönünde...

Geçenlerde ofisten bir arkadaşım ile (onun da 1,5 yaşında bir kızı var) yine çocuklarımızın bu karakterleri neden bu kadar çok sevdiğini konuşuyorduk. Konuşmanın bir yerinde "artık karar verdik, izlemeyi yasaklayacağız, çünkü Iggle Piggle ve Upsy Daisy sürekli sarılıp birbirlerini dudaktan öpüyorlar. Çocuklara çok yanlış şeyler öğretiyor bu karakterler" dedi.
Nasıl yani oldum, dondum kaldım, bir şey diyemedim! Tıkandım resmen!
Zira bir yetişkin olarak benim bu öpüşme harekinden anladığım, bir SEVGİ ifadesiydi!
Arkadaşımın anladığı ise, bir SAPIKLIK tehdidiydi.

Siz olsanız birbirini öpen iki çizgi film karakterinin maceralarını izlemeyi çocuğunuza yasaklar mıydınız? Cidden soruyorum ya, eğrisi doğrusuyla bir anlatır mısınız, özellikle çizgi film konularında tecrübesi olan anne babalara soruyorum...

Giyinme&Soyunma Sendromu

2010-03-30T15:08:00.004+03:00

Bir çocuğunuz olunca yerleşik normların işleyemediği öyle çok olayla karşılaşıyorsunuz ki....bu çocuklar adeta sahip olduğumuz tüm yapay kuralları sorgulatmak ve zaman zaman da yıkmak ihtiyacıyla dünyaya geliyorlar, kesin!

Bizim evde bugünlerin yıkılası kuralı günlük ve gecelik düzene göre giyinip soyunmak!
Aynı Can'da olduğu gibi bizde de müthiş bir başkaldırı sözkonusu!
Gündüz pijamalarla gezilip, gece de iki ara bir dere "zorla" giydirilen günlük kıyafetlerle uyunuyor.

İlk önceleri çok yadırgadım, zira aldığım gelenekçi eğitime göre gece yatarken pijama giyilmesi, sabah olunca da pijamanın çıkarılıp günlük kıyafetlerin giyilmesi gerekirdi. El yüz yıkanır, pijamalar katlanıp yatak içine konur, düzgün bir kahvaltı edilir, çanta hazırlanır, temiz ve düzenli bir şekilde güne başlanırdı! Eh böyle bir "düzende" büyümüş bir annenin ileride çocuğuna da aynı düzeni "empoze" etmeye çalışmasından daha doğal ne olabilirdi ki?

Şükürler olsun ki, son günlerde, beyni henüz toplumsal normlarla şartlanmamış, özgür, kuralsız ama MUTLU çocuğum sayesinde, sahip olduğumuz pek çok kuralın ne kadar yapay ve ne kadar anlamsız olduğunu bir kez daha anladım!

Biz yetişkinlere göre bu bir gereklilik mi, evet! Çünkü toplumsal düzenin bir parçasıyız, bu düzene göre hareket etmezsek dışlanır, kabul görmeyiz. Elbette gereğini yerine getireceğiz ama söyler misiniz allah aşkına bir çocuk için pijamayla dolaşmanın ya da günlük kıyafetlerle uyumanın ne önemi olabilir ki?
Onun için önemli olan tek şey, oyun oynamak, SEVİLMEK ve MUTLU OLMAK! Bu kadar sade ve basit!
Pijamayla dolaşması ya da pantonla uyuması onun için hiç problem değil! Bizim içinde olmaması gerekir çünkü bilmeliyiz ki bir kere bu geçici bir dönem, üzerine gidip çocuğu sıkmaya ve mutsuz etmeye değmez, elbet zamanı gelince kendisi isteyecek üzerine değiştirmeyi, ikincisi bırakalım da onlar sayesinde bizlerin de "etraf ne der" takıntıları yıkılsın, yerle bir olsun! Şöyle bir rahatlayalım, derin nefes alıp gerilen karın kaslarımızı serbest bırakalım. "Aaa çocuğunu pijamayla parka getirmiş, ne biçim anne" bakışlarına meydan okuyalım!

Bu aralar yine Neill'e takmış durumdayım, niye bu kadar etkileniyorum, niye bu kadar etkileniyorum diye Nihan'ın başının etini yiyiyordum, sonra anladım ki bu özgürlüğe en çok kendimin ihtiyacı var da ondan!
Ancak kendi özgür olabildiğim ölçüde özgür bir çocuk yetiştirebilirim de ondan! Yine işe kendimden başlamak gerekir de ondan! Ben gerek mantalde(ki en önemlisi bu aslında) gerekse fizikse ne kadar takıntısız ne kadar rahat ne kadar esnek olursam çocuğum ve eşim de ancak ve ancak o kadar rahat, o kadar huzurlu olabilirler de ondan....

Dolayısıyla sınırlarını giderek genişleten bir serbestiyet hareketi başladı bizim evde.
Yılbaşı temalı pijamalarımızla parka gidip, kot pantolon ve süeterimizle uyuyabiliyoruz.
Çatal ve kaşığı çeşitli manevralarla etrafa savurup dökülen yiyecekleri keyifle temizleyebiliyoruz.
Evin içinde montla fakat çorapsız ve ayakkabısız her santimetrekareyi dolaşabiliyoruz.
Iggle Piggle'ı çamaşır makinesinin içine tıkıp banyo yaptırabiliyoruz.
"Pis pis" diye yasakladığımız tuvalet temizleme fırçalarıyla tuvaleti bir güzel temizleyip alkışlıyoruz.
Herkes istediği zaman banyo yapıp, istediği zaman uyuyor!
Yastığa değil yorganın üzerine yatıyoruz!
Zorlama yok, empozisyon yok, yerleşmiş katı kurallar yok!
Sürekli oyun oynamak, gülmek ve mutlu olmak isteyen dünyalar tatlısı bir çocuk var!

Bunu uyguladıkça görüyorum ki gerçekten de çocuk kendi ihtiyaçlarını kendisi gayet isabetli bir şekilde belirleyebiliyor. Senin kıçını yırtıp zorla "yaptıramadığın" bir sürü şeyi, kendi talebiyle yapmaya başlıyor. Sen de şaşıp kalıyorsun nasıl oldu bu diye.
İşte böyle oluyor: aynen Neill'in dediği gibi yeter ki "olmalarına" izin verelim, yeter ki içlerindeki bilgiye ve iyiliğe güvenelim. Çocuklara zorla ve zamanından önce bir şey öğretmeye kalkmayalım, yerleşik tüm inanç ve kuralları ne kadar gerekli ve ne kadar uygulanabilir olduğuna göre sorgulayıp öyle ifade edelim.
Otomatlıktan çıkıp kendimizi özgürleştirebilelim ki MUTLU ve ÖZGÜR çocuklar yetiştirebilelim.

Personality

2010-03-11T16:49:00.003+02:00

Yeni yılda Hindistan acentasından bir arkadaşımız çok güzel bir yazı göndermişti.
Print edip panoma asmıştım. Bu ara öyle tatsız olaylar üst üste geldi ki şirkette, bugün bu yazıyı tekrar okuyunca derin bir iç çektim ve yazarken her kelimesini hissetmeye çalıştım. Basit ama sık sık unuttuğumuz ama her zaman ihtiyacımız olan temel yaklaşımlar...

Don't compare your life to others'. You have no idea what their journey is all about.
Don't have negative thoughts or things you cannot control. Instead invest yr energy in the positive present moment.
Don't over do. Keep yr limits.
Don't take yourself so seriously. No one else does.
Dream more while you are awake.
Forget issues of the past. Don't remind yr partner with his/her mistakes of the past. That will ruin yr present happiness.
Life is too short to waste time hating anymore. Don't hate others.
Make peace with yr past so it won't spoil the present.
No one is in charge of yr happiness except you.
Smile and laugh more.
You don't have to win every argument. Agree to disagree.

A.S.Neill'den alıntılar

2010-02-17T16:34:00.002+02:00

Neill'in "Sorunlu Aile"sini okuyorum. Öyle çarpıcı, öyle etkileyici tespitleri var ki, oha oluyorum kelimenin tam anlamıyla...

"...sıkı ev disiplininin en geniş anlamıyla hadım edilmeyi, yaşamın hadım edilmesini hedeflediğini söylemek hiç yersiz olmaz. Hiçbir itaatkar çocuk özgür bir yetişkin olamaz; cinsel arzularını kendi kendine doyurması nedeniyle cezalandırılan hiçbir çocuk, hiçbir zaman tam anlamıyla cinsel boşalma yetisine sahip olamaz. Anne babanın kendinin olmayı başaramadığı kişiyi çocuklarında görmek istediğini söylemiştim, dahası var; duygularını bastırmış her ana baba, çocuğunun hayattan kendisinin aldığından fazlasını almamasını sağlamaya kararlıdır. Ölü ana babalar, çocuklarının canlı olmasına meydan vermezler!"

Bizler ne durumdayız? Duygu hayatımız, cinsel hayatımız ne durumda? Hiç bakıyor muyuz kendimize? Neleri bastırıyor; dolaylı olarak çocuklarımıza bastırılmış hangi duygularımızı aktarıyoruz?
Çok zor sorular bunlar, biliyorum ama mutlaka konuşup irdelenebilmeli...utanıp sıkılmadan...

Kendime ait Zaman ve Mekan istiyorum

2010-02-16T11:02:00.002+02:00

İnsanın çocuğuyla yalnız kalamaması nasıl bir duygudur, biliyor musunuz?
Son derece sıkıntılı ve bunaltıcı!
Deniz'e annemin bakmasının büyük avantajları olduğu kadar büyükkkk dezavantajları da var...
Keşke en azından 2 yaşını bitirene kadar çocuğuma kendim bakabilseydim...Keşke imkanlarım buna elverseydi...
Bugün biraz sıkıntılıyım...kafam da karışık.
Çekirdek ailemi yeniden organize etmek istiyorum.
Evimde kendime ait Zaman ve Mekan istiyorum.
Çocuğumla birebir yaşayacağım geniş zamanlar istiyorum, özgürce, kimsenin karışmadığı, kimsenin fikrini belirtmediği, kimsenin çat kapı gelmediği zamanlar...Deniz, Tolga ve Ben'in, Aile olduğumuzu hissedip yaşayabileceğimiz ortamlar...
Böyle kalabalık bir sülalede ne yazık ki buna çok fırsatım olamıyor!
Ne yapmalıyım, katı sınırlar mı çizmeli yoksa daha da esneyip rahatlamalı mı, konuşsam bir türlü konuşmasam bir türlü...sıkışmış durumdayım :((((

İlle de çocuk, her daim çocuk!

2010-02-15T15:33:00.003+02:00

Sabah zonklayan bir kafayla işe geldim!
Öyle dayanılmaz bir ağrıydı ki, bir an önce rahatlamak amacıyla hiç tarzım olmasa da kuvvetli bir ağrıkesiciyi mideye indirdim. Öğleden sonra oldu, hala sersem gibiyim...

Dün akşam özlediğimiz ve hevesle beklediğimiz bir arkadaşımız evimize kalmaya geldi.
Deniz gündüz uykusunu almış, yürüyüşün üzerine ılık banyosunu yapmış, ev hali içinde mutlu mesut oynuyordu. Ben de "oh oh ne güzel, akşam da Tolga ile oynarlar ben de bol bol sohbet ederim" diye safça hayaller kurup geceyi programlıyordum kendimce.. ancak ve ancak gecenin sonunda şunu anladım ki, çocuklu bir insan olarak hevesle program yapıp, gerçekleşmeyince de hayal kırıklığına uğramayacaksın! Hatta ve hatta isterse evine Kraliçe Elizabeth gelsin, ilk ÖNCELİĞİ daima ÇOCUĞUNA vereceksin! Boşver yemeği, sofrayı, çay, kahveyi...kimse aç kalmaz nasıl olsa.
Normalde Pazar akşamları yemek seromonisi ile uğraşmayız biz, Tolga bir şeyler hazırlar, hallederiz.
Vaktimizin çoğunu Deniz ile birlikte oynayarak, dolaşarak, sohbetleyerek geçiririz. Her talebine karşılık verir, asla onu geri çevirmeyiz. İlgi, alaka, zaman, paylaşım...hep onunladır. Hafta içi yeterince tatmin olamayan Anne&Baba özlemini, haftasonları tüm önceliği ona tanıyarak doyurmak isteriz kendimizce.
Dün akşam, yemek, sofra, mutfak telaşı, sohbet özlemi derken, bacaklarıma tırmanıp sürekli kucakta kalmak isteyen minik oğlumu biraz ihmal ettim sanırım ki, gecemizi her daim hatırlanabilecek bir geceye çevirdi. Yerimden kalkıyorum ağlıyor, Tolga odadan çıkıyor, ağlıyor, su veriyoruz ağlıyor, bir Tolga'ya bir bana...ne yapsak mutlu edemedik minik kuşu...Bizim çaresizliğimiz onun hıçkırıklarıyla birleşince üzüntümüz daha da arttı. "Çocuğun davranışlarının altında yatan ihtiyacı anlayıp tatmin ederseniz, olay kendiliğinden çözüme kavuşur" diyen Prof.Dr.Sabiha Paktuna geldi sürekli aklıma, 16 aylık miniğimi anlayamadığımız için içim daha bir parçalandı! Yavrucuğuma sarıldım, "yanındayız annecim, seni çok seviyoruz, seni çok önemsiyoruz, seni ihmal ettiysek çok özür dileriz, lütfen gevşe ve rahatla, buradayız biz" fısıltılarım onun hıçrıklarına karışarak uykunun kollarına bıraktık kendimizi. Meleklerini de çağırmıştım, onu rahatlatıp korusunlar diye, iyi çalışmış olmalılar ki sabaha kadar deliksiz uyudu bizimki.
Sabah sekizde gayet zinde, yenilenmiş, neşe dolu çocuk enerjisiyle ayaktaydı!

Onun mutluluğunu görünce birden gevşeyen Ben, koca kafama koca bir de baş ağrısını ekleyip öyle start aldım yeni haftaya. Hah dedim, haftanın dersi ille de çocuk, önce çocuk!

Soğuk İzmir günleri, hastalıklar, güzel kitaplar, ilk azımız ve maymuna dönen Ben üzerine...

2010-02-05T17:11:00.004+02:00

Ben geldim !!!!
Neler neler oldu geçen sürede bizim cephede...

İzmir'de alışık olmadığımız soğuklar tabiri caizse tam anlamıyla kıçımızı dondurdu!
Zar gibi giyinen ben bile üzerime kalın bir mont çekip, Kordon'un ayazına karşı atkı ve bereyi doladım boynuma...
Deniz kuşu eve hapsoldu, camdan kuşları, uçakları, nene ve dedeleri izledi...
Evde karıştırılmadık delik bırakmadı, bizim yatakta zıplamayı ve atlamayı keşfetti, en zevkli oyunumuz haline geldi...

Nuray'cım işe döndü ama hastalıklarla birlikte...Sonra Eva, ardından Avi hastalandılar...bütün ofis hastalıktan kırıldı çoluk çocuk...aman korunalım derken Fritz de hastalandı. Ben aralarında tek tabanca sağlam kalma çalışmalarımı hala sürdürüyorum...

Nihancım vasıtasıyla Prof.Dr.Sabiha Paktuna Keskin'i ve şahane eserlerini keşfettim.
Nasıl bir iştahla okuyorum nasıl...en çok Doğru bildiğim Yanlışlarımla karşılaşmak beni çok etkiledi. Tüm bu bilgileri içselleştirip sağlam bir zemine oturtmak lazım. Şu an kafam allak bullak vaziyette...

Ben patlamadan çok şükür Deniz kuzumun ilk azısı patladı!
Çocuğum ağzındaki ızdıraptan tüm neşesini yitirdi, iştah kayboldu, uykuları bozuldu, kucağa düştü iyice, hiç bırakmayın beni diyor, yatağa koyar koymaz uyanıp tekrar göğsümüze sığınıyor...çok tatlı çokkkkk....

Tüm bu sürecin içinde maymuna dönen Ben, her akşam iş çıkışında gökyüzüne bakıp bu günü 1 dakika daha uzun yaşadık diye kendimce minik sevinçler yaratıp evimin yolunu tutuyorum...

Çocuk Gelişimi Kitapları Üzerine

2010-01-12T17:20:00.006+02:00

Yazamıyorum...ama bol bol okuyorum. Hatta beğendiğim şeyleri buraya not düşmek istiyorum ama vallahi de billahi de zamanım kalmıyor. Neyse yine Zaman muhabbetiyle uzatmayıp şu yirmi dakikamı iyi değerlendirmeye bakacağım...

Bu aralar Çocuk Eğitimi üzerine kitaplara sarmış durumdayım. Elbette her kitap benim değerlerime, inançlarıma, fikirlerime, gelecek vizyonuma hitap etmiyor. Aralarından işime yarar bilgileri almaya ve uygulamaya özen gösteriyorum. Aslında bu konuda yazacak o kadar çok şey var ki çünkü hem anne/babalar olarak bizler hem de minik yavrularımız güya "eğitim" başlığı altında feci bir dejenerasyona maruz kalabiliyoruz.

Dr.Thomas Gordon'un Etkili Anne Baba Eğitim isimli kitabını okudum son olarak.
Nihan'a da yazdığım gibi yeni bilgiler edinmeyi çok seviyorum. Bu kitapta da A.S.Neill'in Özgürlük Okulu'ndaki gibi çok kullanışlı bilgiler buldum. Kimine yok ya olamaz deyip karşı çıktım, kimine şapka çıkardım, kimine temkinli yaklaşıp sorular sordum, notlar aldım...bunlar üzerinde hala düşünüyor ve uygulama sonuçlarını mutlaka test etmek istiyorum...neticede teorik olarak epey bir faydalandım kitaptan.

Buraya kitabın son bölümlerinden bir iki paragrafı özellikle yazmak istiyorum çünkü bana göre bir İnsan Yetiştirme'nin ana ilkesini, ana prensibini özetlemiş. Çatıyı kurmuş, aynen Halil Cibran'ın yaptığı gibi...Benim için de olay aynen budur!

"Sağlıklı insan ilişkilerinde her kişi karşısındakinin kendisinden 'ayrı' olmasına izin verebilir. Bu ayrılığı kabul ne denli çok olursa karşımızdakini değiştirme, davranışlardaki farklılığı kabullenmeme ve insanların biricikliğine hoşgörüsüzlük o denli az olur.

Ebeveynlere sık sık şunu anımsatma gereği duyarım: 'Bir yaşam verdiniz, şimdi çocuğun ona sahip olmasına izin verin. Verdiğiniz bu yaşamda ne yapacağına kendisi karar versin.'

Çocuğun, anne/babadan ve onların kendisi için yaptıkları projelerden ne denli farklı olursa olsun, olmak istediği şeyi olmaya hakkı vardır. Bu onun başkasına devredilemez Hakkıdır!

Ebeveynler bu dünyaya çok çeşitli çocukların geldiğini ve onların da gideceği çok çeşitli yoların olduğunu kavrararlarsa kabul edemeyecekleri davranış sayısı çok azalır.

Ve son olarak,

"Çocuğunuzun ÖZEL bir şey olmasını istemeyin; yalnızca OLMASINI isteyin" derim. Böyle bir tavırla ebeveynler her çocuğa karşı daha çok kabul edici olduklarını ve her birini 'kendi istediği gibi olurken' izlemenin ne denli neşe ve heyecan verici olduğunu fark ederler.

Kesinlikle çok doğru!

Kaynak: Dr.Thomas Gordon, Etkili Anne Baba Eğitimi

Yeni Yıl'da Zaman

2010-01-05T12:09:00.002+02:00

En güzel "İyi Yıllar" dileğini Halil Cibran'ın enfes şiiriyle çok sevgili Gülcan'cım göndermiş.
Üzerine söylenecek bir şey kalmıyor...

ZAMAN

Ölçüsüz ve ölçülemeyen zamanı ölçebileceksiniz. Davranışlarınızı ayarlayacak ve hatta ruhunuzun rotasını, saatlere ve mevsimlere göre yönlendirebileceksiniz.

Zamanı, kıyısında oturup, akışını izleyeceğiniz bir nehir haline döndüreceksiniz.

İçinizde zamana bağlı olmadan varolan öz, yaşamın zamandan bağımsızlığının zaten farkındadır;Ve bilir ki, dün bugünün anısı, yarın ise bugünün rüyasıdır.

Ve yine bilir ki, içinizde şarkı söyleyen veya düşünen özünüz, hala yıldızları uzaya dağıtan o ilk an'ın içinde devinmektedir.

Aranızda, özündeki sevme gücünün sınırsızlığını hissetmeyen var mıdır acaba?

Yine de bu hudutsuzluğuyla aynı sevginin, bir sevgi düşüncesinden diğerine, bir sevgi davranışından bir başkasına, kendi varlığının tam orta yerinde sımsıkı ve hareket etmeden durduğunu kim hissetmez?

Ve zaman da, tıpkı sevgi gibi bölünemez ve ölçülemez değil midir?

Yine de eğer düşüncenizde zamanı mevsimlerle ölçmek isterseniz, her mevsimin diğerlerini içermesine izin verin.

Ve bırakın bugününüz, geçmişi anılarla, geleceği ise özlemle kucaklasın.

Ofis Düzenleme Çalışmaları

2009-12-17T16:27:00.008+02:00

7 yıldır şu ofis masamı ve çevresini istediğim gibi düzenleyemedim gitti!

Garfield'lar astım olmadı, şans bambusu koydum olmadı, dergiler & kitaplar getirdim olmadı, melekli takvimler koydum, neşeli rengarenk kalemler aldım, yine olmadı. İstediğim o neşeli, cıvıl cıvıl, beni yansıtan görüntüyü bir türlü yaratamadım...

Eh tabii, insanın müdürü tipik bir Alman olunca ortamda estetik falan aramayacaksın, adamın her şeyi mekanik! Dümdüz, gösterişsiz, sade ama işlevsel...Hayata bile böyle bakıyor, ya siyah ya beyaz...grilikler çok az ve belirsiz onun için...Ama ama boğuyor beni, daralıyorum, bir süre idare ediyorum sonra başlıyorum yine inceden inceden çalışmaya...

En son çalışmalarım evdeki cd'liği ofise taşıdım. Sürekli müzik yayını yapıyorum. Bazılarını çok beğeniyor. Kendi çapımda küçük bir cafe yarattım, Starbucks'dan, Ikea'dan mug'lar aldım, latte, bitter çukulata, profiterol, günün indirimli pasta servisini yapıyorum. Çok hoşuna gidiyor. Ekranımın üzerine koca bir pano astırdım, günün sözü, günün fıkrası, günün çizgi romanı...ne bulursam takıp takıp çıkarıyorum. Habire ona da okuyorum, Allah'tan muhabetti çekiliyor da neşeli kimliklerimizle günü tamamlıyoruz. Bir de çiçekli kaktüsler aldım, birini ekranımın yanına, minik kuşumun fotoğrafının altına koydum. Çok yakışmış değil mi?

Ve beni up eden en son darbem: Masamın üzerine kocaman bir cam kestirip altına da National'dan alıp senelerdir sakladığım koca dünya haritasını sermek oldu!

Oh be! Acayip rahatladım! Her gün her gün yeniden bakıp, dünyanın bilinmeyen nerelerine nasıl gidebilirim, orada hayat nasıl yaşanır, insanlar oralarda neler yapıyorlardır, onların hayalleri kuruyorum.

Seyşeller, Caroline Adaları, Mascarene Adaları... sorun bana, söyleyim hemen yerini.

Bedava seyahat diye buna denir işte!!!

Kitap Okumak

2009-12-10T16:40:00.005+02:00

Kitap okumayı çok seviyorum çünkü,

Sabit fikirlerim yerle bir olup esneyebiliyor...
Düş dünyam zenginleşiyor...
Kelime hazinem genişliyor...
Eleştirel zihin faaliyete geçiyor...
Bir sürü bir sürü -kimi gerekli kimi gereksiz- şey öğreniyorum...
Kendimle baş başa kalabiliyorum...
Sayfalar üzerine not düşmeyi, sorular sorup yanıtlamayı seviyorum.
Okuduklarımı uygulama arzusuyla hızla eyleme geçiyorum...
Kitaplığımı açıp seyretmeyi çok seviyorum...
"Best"lerimi alıp tekrar tekrar okumayı çok seviyorum çünkü her seferinde daha önce fark etmediğim başka bir şeyi fark edebiliyorum.
Deniz'in her birini büyük bir istekle yere indirip tekrar raflara koymaya çalışmasını izlemeyi çok seviyorum...
Bir kitabı elime alıp içinden alıntılar paylaşmayı çok seviyorum...
Karakterlerle özdeşleşip onların duygularına ve hayatlarına dokunabilmeyi çok seviyorum...

Ama ama İnternette kitap okumayı hiç sevmiyorum!!!!

2009'un benim için bestseller'ını açıklıyorum: ÖZGÜRLÜK OKULU, A.S. Neill

Down & Up

2009-12-08T16:21:00.003+02:00

Bu aralar yine down olmuş bir moddayım...bedenim koşuştururken ruhum sanki ağır çekimde yaşıyor...hiçbir şeyden tat almıyorum, hayaller, planlar, projeler, umutlar...hepsi çok yüksek raflara kalkmış gibi. Yeni bir yıl geliyor oysa, heyecanlanmak, geçmiş yılın iyi bir muhasebesini yapıp, yeni hedeflere gözleri dikmek lazım ama yok yok yok...bir türlü UP olamıyorum, bana bir kaldıraç lazım ama ne?

Hayallerini satan fakir kızın öyküsünü biliyor muydunuz siz?
Öyle yoksulmuş ki kızcağız, bir lokma ekmeğe muhtaçmış.
Bir gün bir ilan görmüş:
"Hayallerinizi satın alıyoruz." diyormuş.
Düşünmüş, taşınmış, "Satamam, başka hiçbir şeyim yok" demiş.
Ancak sonunda açlık ağır basmış, gitmiş hayallerini satmış.
Sonra...
Günlerce gözüne uyku girmemiş.
Hayat anlamını kaybetmiş. Ölesiye mutsuzmuş.
Daha fazla dayanamayacağını anlayıp hayal tacirlerine koşmuş:
"Vazgeçtim" demiş, "Geri verin hayallerimi!..."
Gülmüş hayal tacirleri:
"Çok geç küçük kız" demişler, "Sattık onları biz... Yeni sahipleri çoktan gerçekleştirdiler bile hayallerini..."

Hayallerimi kaybetmek istemiyorum ben, onları geri istiyorum!!!

Little Pleasures....

2009-12-07T16:11:00.006+02:00

Please...while you can...
Take time to enjoy all the little pleasures that God has provided for you...
If you need some hints...
Go back and read this again!

Tempo

2009-11-16T17:51:00.006+02:00

Ne tempo ne tempo...tam 12 gün olmuş bloga dokunamayalı.

İş, ev, çocuk, spor, alışveriş, sosyal hayat...derken kaça bölüneceğimi şaşırmış durumdayım.
Tam da bu durum üzerine Elif Şafak'ın yazısı cuk diye oturdu.

Elif Şafak annesine mesaj atmış neden beni altız doğurmadın, hiçbir şeye yetişemiyorum diye.
Kendinden en az 6 tane klonlamak istiyormuş, eşi de "Allah Korusun" demiş !
Ben de aynı talepte bulunuyorum dedim Tolga'ya. Adamın beti benzi attı.
"1 tanesiyle nasıl başedemediğimi gören büyük Allah'ım sen böyle bir eylemden beni koru" oldu yorumu.
Pis nankör dedim, hayatını bunca kolaylaştıran bir kadından 6 tane daha isteyeceğine Allah'tan koruma istiyorsun...zaten güzellikten anlamazsınız siz erkekler, odunluk var genlerinizde dedim, gülüştük...

Bu evlilik ve ebeveynlik işinde bir enayilik var kesinlikle.

Erkeğin bir günü:
Sabah işe gider, çalışır, akşam eve gelir, duş alır, pırıl pırıl sofrasına oturur, afiyetle pişmiş yemekleri mideye indirir, çocukla oynar, uyutur. Aynı anda kendisi de uyur. Sabah askıdan temiz ütülenmiş kıyafetlerini alıp elini kolunu sallaya sallaya yine işe gider.

Kadının bir günü:
Gece çocuk uyanmalarıyla bölük pörçük olmuş bir uykudan gülen bir yüzle uyanıp ufaklığına sarılır.
Kuala gibi üzerine yapışmış bir çocukla aynı anda elini yüzünü yıkar, giyinir, yatak toplar, lattesini yapıp çantasını hazırlar. Çöpleri atmayı yine unutmuş eşine iltifatlar yağdırarak çöpleri organize eder.
Dolabın ve ufaklığın eksiklerini tespit edip, günlük yapılacaklar listesini update eder.
Koşa koşa vapura yetişir. Çok özel 10 dakikasında kitabını okur. 9'a 10 kala çalmaya başlayan telefonlarla işe günaydın deyip akşam 6'ya kadar bilumum çeşitlilikte insanla konuşur, yazışır, kavga eder, eğlenir. Öğle tatilinde koşa koşa spora gidip karın bölgesine yerleşmiş simidinden kurtulmaya çalışır. Ödenecek faturaları & kredi kartı ekstrelerini düzenleyip ödemeleri yapar. Özlenen eş dost akrabaya hatır sorar. Kendine iyi gelen birkaç blogu takip eder. Gazetelere göz atıp gündemden bihaber kalmamaya gayret eder. Annesiyle konuşup, çocuğun günlük durumu hakkında bilgi alır, talimat verir :))) İş çıkışı muhakkak market ziyareti yapıp, kol kaslarını geliştiren torbalarla eve dönüş yolunu tutar. Spor olsun diye asansörü kullanmayıp, 4 katı yürüyerek çıkar. Evin kapısı açılır açılmaz oyun isteyip naz yapan dünyalar tatlısı bir çocukla azar: at olur, eşek olur, araba olur, hokkabaz olur, zıplar, döner, dans eder, ne istenirse o kılığa girmek için kendini paralar. Alınanları dolaplara yerleştirir. Koca gelir, çocuk kocaya pas edilip çamaşır makinesine çamaşır koyar, banyosunu temizler, sofra hazırlar. Meraklı çocuğa tencere içindeki tüm yemekler tanıtılır, çeşitli yaratıcı aktiviteler eşliğinde en az yarım saat yemek seromonisi yönetir. Kurulan sofrayı kaldırır, mutfağı toplar, bir sonraki günün yemeğini orgazine eder, çocuğun dolabını şöyle bir gözden geçirir, çamaşırları asar. Kocanın bir sürü sorusuna cevap verir. Tam kıçını koltuğa koyup şöyle derin bir nefes almak üzereyken bir bakar ki değil gün gece bile bitmek üzere...Bu arada kafada bitip tükenmek bilmeyen diğer işler, projeler, okunacak kitaplar, makaleler....

Ne kapasite var biz kadınlarda maşallah...Bizim 1 günümüz=erkeklerin 3 günü!

Bu aralar psikopata bağlamış durumdayım yine: neden ben bu kadar yoğunken Tolga bu kadar rahat diye. Aslında cevabı çok iyi biliyorum ama okşanmaya ihtiyacı olan sevgili EGOM bu cevabı asla duymak istemiyor: Seçimlerinin sonucunu yaşıyorsun sevgili Ebrucum!

(Mim)lenmek

2009-11-04T17:26:00.003+02:00

Sevgili Selen beni mim'lemiş...bu mim'lenmek bu ara bloglarda yeni moda bir şey anladığım kadarıyla. Takip ettiğim kim varsa mim'leniyor:))) söylemesi bile hoş: mim'lenmek!

Ana tema çocuğunuzun ilginç bulduğunuz 7 özelliğini yazmak. Benim 13 aylık ufaklığımın karakteristik özellikleri henüz oturmamış olsa da kendi çapında ilginçlikleri var elbet ama sanki bana bunlar her çocuğa ait özelliklermiş gibi geliyor. Mesela....

1. Çok meraklı olmak...tencerede ne var, buzdolabında ne var, çamaşır, bulaşık makinesinin içinde ne var, tuvaletin içinde ne var, portmantoda ne var...gibi kapalı bilumum alanı eşelemeye çalışmak.
2. Evden ayrılan herkesin arkasından dışarı çıkabilmek için ayak yapmak.
3. Evin içinde arı gibi vızıldarken kapının dışında arabasına bindiği anda dünyanın en mutlu çocuğu olmak.
4. Otları yolmak ve toprakları avuçlayıp dakikalarca incelemek.
5. Merdivenleri hiç sıkılmadan defalarca inip çıkmak, dön çık, dön çık, dön tekrar çık...başım dönüyor a çocuğum...ben 35 yaşında bir anneyim :)))
6. Kendi menüsünü beğenmeyip etrafın yediği her şeye abone olarak insanların vicdanlarını sızlatmak: ah aç bırakmışlar çocuğu, ver kızım ver yesin....
7. Ih Ih Ih gibi iki harfle bütün isteklerini anlatabilmek....ve daha bir sürü şey. Eminim giderek de çeşitlenerek çoğalacak. Kendi kişiliği oturmaya başladığı zaman kendine özgü daha farklı şeyler yapabileceğini düşünüyorum ve o günleri şimdiden çok merak ediyorum.

Deniz'cim seni çok seviyorum annecim!

Kriz Bahane

2009-10-30T17:47:00.004+02:00

Dün açıklanan verilere göre Amerikan ekonomisi üçüncü çeyrekte %3,5 büyümüş!
Çok iyi rakam !

Daha dün tüm dünya ekonomisini yerle bir eden krizin Oscar'lı başrol oyuncusu, sanki dalga geçer gibi iki çeyrek sonra büyüme açıklıyor! Vay be! Meğer bu kadar kolaymış...

Bu krizin tamamen sanal bir kriz olduğuna, birilerinin cebinden çıkan büyük paraların başka birilerinin cebine aktığına daha nasıl inanacağız, bilemiyorum....

Kriz bahane. İthalat deli gibi arttı, nefessiz çalışıyoruz. Gelen gidiyor gelen gidiyor.

Dün markette baktım, kendim de dahil olmak üzere, bu nasıl bir tüketim çılgınlığıdır yarabbi dedim. Sanki dünyanın sonu gelmiş de kıtlık başlayacakmış gibi alışveriş yapıyoruz. Park yeri bulmak imkansız. Kaldırımlarda yürümek imkansız. Trafikte sövmeden ilerlemek imkansız. Her yer araç dolu. Benzinin litresi 3.30'a dayandı, kriz var ama herkesin altında arabası da var, hem de cillop gibi. Hele şu jeep'leriyle şehir içinde dolaşanlar yok mu, küfürün en büyüğünü onlara sallıyorum. 2500-3000 motorlarıyla hem gürültünün hem kirliliğin hem de görgüsüzlüğün en büyüğü onlarda. Atmosfere saldığımız karbonmonoksit gazını bir düşünsenize...

Eve varınca arabayı hemen garaja park ettim, küçük oğlumu aldım, hala Karşıyaka-Bostanlı arasında çalışan ve ismine "Besleme"(!çok güldürür beni) denilen minik otobüslere binip kendimi sahil şeridine attım. Otlarda yattık, kalktık, zıpladık, düştük, top oynadık, balon patlattık, çeşitli ot yolma ve toprak avuçlama tekniklerini deneyip tırnak içlerimize kadar battık. Hava kararınca tekrar küçük besleme otobüsümüze binip stressiz ve mutlu bir şekilde evimizin önünde indik! Minik oğluş şöför amcasıyla da tanışmış oldu böylece...

Toplu taşım araçlarında insanların yüz ifadelerini izlemeyi çok seviyorum...Çok dokunuyor bana...

Herkese iyi tatiller...

Son 2 gün

2009-10-23T15:42:00.002+03:00

Evet, asabiyim bugün, üstelik gergin ve hırçınım. Önüme gelene çatıyorum, fırçalıyorum...

Neymiş, Pazar günü saatler (1) saat geri alınacakmış!

Benim gibi gün ışığına aşık ve sıkıntılı tipler için bu ne demek, biliyor musunuz?

İşten karanlıkta çıkmak demek!
Güneşi daha az görmek demek!
Haftasonu çıkılan doğa gezilerinden 17-17.30 gibi dönmek demek!
Yapraksız kalan ağaçları hüzünle izlemek demek!
Evde ışıkları daha çok açmak demek!
Dört duvar arasına daha çok mahkum olmak demek!
Kazak, mont, çorap, bot...giymek demek!

Offf offf, gelmekte olan kışı hiç sevmiyorum.
İzmir'de de kış mı olur demeyin, kış her yerde kış neticede.

Şimdi bütün konsantrasyonum 21 Aralık'ı kovalamak üzerine olur, 22 Aralık'da günler 1 dakika uzamaya başlayacak yaa, yaşasın yaşasın diye bir garip sevinç hali alır beni.

Hele bir de Ocak'da Nuraycım ofise döndü mü, sevincimiz ikiye katlanır, iki arkadaş gelmekte olan bahara kocaman bir kucak açar, salarız kendimizi doğaya...

Şu kışı sevenler söylesinler bakalım güzelliklerini de biraz motive olalım...

2009-10-19T15:27:00.007+03:00

Zaman(sız)lık

Minik kuş gözlerini gökyüzüne çevirmiş, havada uçuşan ekmek kırıntılarını kapma yarışındaki martıları keyifle izleyedursun, annesi de elinde not defteri "şu şu şu yapılacak" diye günü programlamakla kafayı kırmak üzere....

Hiçbir zaman anlaşamadım şu akrep ve yelkovan arasına sıkıştırdığımız ZAMAN olgusuyla. Hep bir savaşım oldu, hep bir kavgam... Hayır, bir şey değil, bir miting yapsalar, en ön saflarda bayrak tutacağım ama benim gibi takıntılılar ona da sığdıramazlar eylemlerini, az gelir 24 saat, eksik kalır bir şeyler, kafadaki teller eksik ya, ondan...

Hakikaten hangi sivrizekalıdan çıkmış 1 günü 24 saate, 1 saati de 60 dakikaya sığdırmak, anlamıyorum. Greenwich palavraları da beni hiç bağlamıyor. Serbest bırakın kardeşim, herkesin kendi zamanı var hatta zaman(sız)lığı var ama yok ille bir şeyleri bir şeylere tıkıştırıp düzen sağlama hastalığı var ya biz insanlarda, ZAMAN'ı da düzenleyeceğiz sonra da ortaya benim gibi mavi hapı yutup Zaman'la kavga eden tipler salacağız. Yok yok birilerinin planı fena işliyor, buna bir STOP demek lazım!

Anlık bir farkındalıkla attım defteri çantama, çevirdim objektifimi gökyüzüne, bir oraya bir buraya kaçışan bulutlarla biraz saklambaç oynadım.

Var olan ZAMAN sadece senin ZİHNİNDE dedi bir ses, afalladım!!

Askılı Bluz

2009-10-15T15:49:00.003+03:00

Bulutlu ve yağmurlu bir günde Askılı Bluz giyebilme özgürlüğünü yaşayabileceğin en güzel yer İzmir'dir Türkiye'de bence!

Damlalar yere düşer düşmez bir bakarsınız kimi İzmirli bot, kimi çizme, kimi pardesüsünü geçiriverir üzerine, kimi de benim gibi Askılı Bluz, etek ve açık ayakkabılarıyla gelmekte olan kışa meydan okurcasına salınır İzmir sokaklarında.

Büyük bir özgürlüktür benim için Ekim'de Askılı Bluz ve açık ayakkabı giyebilmek..her hücremin o taze ve serin havayı hissetmesini isterim, parmaklarım botların içine sıkışmadan olabildiğince hür bastığı her yeri hissetsin isterim, ürpermek ama yine de mis gibi yosun kokusunu burnuma çekmek isterim...

Güzeldir İzmir'im, çeşitlilik boldur: etek altında siyah mus çorapla bidicik kot şortları aynı anda görebilirsiniz. Biri şemsiye bulma telaşı yaşarken, bir diğeri umarsızca teslim eder kendini yağmura. Kimi aman ıslandım telaşıyla yıkılırken kimi benim gibi sulara basıp çocukluk günlerine dönmekten zevk alır. Kimi sıcacık bir çaya hasretken kimi yağan yağmur altında buz gibi birasını yudumlar koyu bir sohbetle. Kimi cama vuran yağmur damlacıklarını izler, kimi Kordon'da bankları tercih eder yağmurun deniz üzerinde bıraktığı izlere hikayeler yazmak için...

İzmir'de yaşamayı çok seviyorum çünkü burada Deniz var! Gökyüzü var! Bolca Güneş var! Vapur var! İnsanların yüzlerinde tebessüm var! Karşıyaka Mavişehir arasında harika bir sahil şeridi var! Yürüyerek gidilebilecek bir sürü mesafe var! Bisiklet kullanabileceğin güzergahlar var! Öğle tatilinde spor yapabileceğin sosyal alanlar var! Tazecik otları ve meyveleriyle semt pazarları var! Hatta bir de meşhur BOSPA'mız var!

Kısacası İzmir'de hala keyifle yaşanmakta olan bir hayat var!

The Weekend

2009-10-12T11:12:00.009+03:00

Nihayet bitti!!

Bir gün gelip de haftasonun biteceğine sevineceğimi söyleseler, "de git, bu nasıl saçma bir önermedir" derdim ama boşuna dememiş büyüklerimiz "büyük konuşma" diye.
Hayat yaşatıyor insana; nasıl mı, aynen şöyle....

12 aylık, azı dişi patlamak üzere, burnu akıp öksüren, ne istediğini bilmeyen, kucaktan inmemek için sürekli vızıldayan, ıh ıh ıh diye her şeyi gösterip salise hızıyla bir diğerine geçen, yürürken düşünce yaygarayı basan, kahkahalarla oyun oynarken aniden bağırıp ağlamaya başlayan, altını açarken sanki kendisine işkence yapıyormuşuzcasına ortalığı birbirine katan, yatağına yatırdığınız anda kendini yatağın iskeletlerine çarpıp duran, gece defalarca uyanıp, yatağında oturup yarım saat hiç durmadan ağlayabilen, ne kucakta, ne yatakta durabilen....bir ufaklığınız varsa, haftasonunun bitip Pazartesi'nin gelmesine ancak ve ancak sevinebilirsiniz.
Hatta ofise koşa koşa gidersiniz oh be biraz dinlenebileceğim diye....

Yarabbi ne büyük sabır, hoşgörü, anlayış, empati, şefkat, emek... gerektiren bir şeymiş bu çocuk yetiştirmek. Yani ne diye 35 yaşında doğurduğuma şaşmamak gerek, bu kadar ertelememin varmış bir sebebi...28 yaşındaki ben bu meziyetlerin hangi birini yüzde kaç oranında tezahür ettirebilirdi, hiç bilemiyorum.... O zamanlar varsa yoksa BEN, varsa yoksa KENDİ önceliklerim!
Şimdi önce ÇOCUK, sonra ev, en son kendim ama bu da bir yere kadar işliyor(en azından bende) sonra benim kendi dengelerim şaşmaya başlayınca her şey alt üst olup hepimizin hayatı kayıyor...Onun için mümkün olduğunca KENDİM'i de unutmamaya çalışıyorum. Acayip kompleks bir konu bu: annelik kimliği & kadın kimliği & sosyal kimlik arasındaki DENGE. Özellikle çocuklar küçükken bu kimliklerin sınırları falan kalmıyor sanırım, hepsi birbirinin içine girip çıkıyor, kimi yerde eriyor, kimi yerde baskınlaşıyor, girift bir süreç ama sübjektif tabii. Herkes farklı yaşıyor olabilir ve herkesin realitesine saygı duymak gerekir.

Ben "normal" bir tip olmadığım için yaşadıklarım da hiçbir zaman "normal" olmuyor.
Artık inanıyorum, ben bir uzaylıyım!!!!! :)))))

Var Olmayı Seviyorum !

2009-10-09T15:52:00.011+03:00

Dün akşam güneşin son güzel ışıklarından faydalanmak için kendimi apar topar ofis dışına attım.

Öyle güzel ki İzmir'de bu sonbahar akşamları...Yazın aşırı sıcaklardan deniz ve güneşin birbirine ne kadar yakıştığını unutabiliyorsunuz ama sonbahar bir başka keyif ve güzellikte oluyor...

Vapurda üst kata çıkıp kendimi güneşe verdim, gözlerimi kapadım, havayı her zerresine kadar içime çektimmmm...Rüzgar saçlarımı ve tenimi hafiften yalarken VAR OLMAK çok kıymetli, çok özel bir şey dedim. Bir bilinç hali ama her zaman farkında olamadığımız, gelip geçen zamana sorgusuzca kendimizi teslim ettiğimiz aslında bir nevi uyku hali.

Ara ara yaşadığım bu anlık uyanışlar benim için bir nevi ŞÜKÜR hali olur hep.

Şükrederim, bugün, burada, hayatımdaki her şeyle birlikte var olduğum için. Bunu şu an'da fark edebildiğim için...bu an'dan sonrasına daha farklı bir şuur haliyle bakabileceğim için...

Bu şuur halinin etkisiyle kendimi eve zor attım; beni görünce neşe çığlıkları atıp şımarıklıklar yapmaya çalışan minik oğluma sımsıkı sarıldım sarıldım sarıldım... İyi ki varsın, iyi ki bu minik beden ama kocaman ruhunla hayatımdasın, SENİ ÇOK SEVİYORUM dedim. Birlikte döndük döndük döndük, kahkahaları hayatıma hayat kattı.

hoşgeldim....

2009-10-08T17:50:00.002+03:00

Tam iki ay olmuş blogda tek bir tuşa bile dokunmayalı...

Genel bir yılgınlık bir isteksizlik var üzerimde an'ı yaşamaya dair...

Böyle hep geriye çekilmek ve olan biteni dışarıdan izlemek gibi bir durum hasıl oldu ama yok bu da bana göre bir şey değil, böyle disassociate takılmaya devam edersem tembel ve ruhsuzun biri olup çıkacağım ki bu da öz'üme aykırı bir state yani... bir an önce canlanmalı, hayata sıkı sıkıya sarılmalı ve yeni yolculuklara yelken açmalıyım tıpkı blog resmimdeki gibi...

Yeni bloglar keşfettim bu süreçte...müthiş insanlar var, yaratıcılık, mizah, zevkler, kültürler, seyahatler, çalışkanlık, tutku, edebiyat, yemek, fotoğraf...acayip bir dünya bu blog dünyası. çok keyif alıyorum izlemekten (fazla izlemekten işin içine girmekte geç kalıyorum, o ayrı mesele)

Blogunu her gün güncelleyen ve derli toplu tutan insanların temposuna hayranım hele de iki çocuk sahibi olan anne ve babaların!

Ben de canlanmaya, her ne olursa olsun, kendime hiçbir mazaret uydurmadan blogumu güncellemekle başlayacağım. Dijital günlüğümü kendi kendime besleyeceğim (ne büyük keyiftir o geçmişe dönüp şimdiki senle geçmişteki sen arasındaki uçurumları görüp tebessüm edebilmek). Duygularımı, düşüncelerimi, umutlarımı, hayalkırıklıklarımı, planlarımı, arkadaşlarımı, ailemi...sahip olduğum kendi içsel gökyüzümü dijital bir hafızaya kaydetmeye çalışacağım. Ve bir gün geri dönüp vay be diyeceğim gelecek zamanı yaşayacağım...

Nihancım, artık iç uzayımdan daha sık haberdar olabileceksin:)))

Şimdi gidiyorum.

Şaşkınlık...

2009-08-03T23:32:00.001+03:00

Bir insan herhangi bir şey karşısında şaşkına dönüp tiksinti duyuyorsa, bu onun en çok ilgilendiği şeydir.

Aşırı erdemli kişi, çıplak ruhuyla yüzleşmeyi göze alamayan bir töretanımazdan başka bir şey değildir.

A.S.Neill, Özgürlük Okulu'ndan...

Yığınlar

2009-08-03T23:29:00.002+03:00

Toplum yapısı özgürlüğe düşmandır. Toplum yani yığınlar yeni düşünceler karşısında tutucu ve nefret doludur.

Moda, yığınların özgürlük karşısında duyduğu nefreti simgelemektedir. Yığınlar tekdüze benzerlikten yanadır.

Ve biz bireyler, yığınların aptalca kurallarını serinkanlılıkla kabulleniriz.

A.S. Neill, Özgürlük Okulu'ndan...

özdüzenleme

2009-08-03T23:27:00.001+03:00

Özdüzenleme, insan doğasının iyiliğine inanmaktır; bu, ilk günah diye bir şeyin olmadığına duyulan inançtır.

A.S.Neill

cinsellik

2009-08-03T23:19:00.002+03:00

Sevgi dolu cinsellik, dünyada elde edilebilecek en büyük hazdır ve işte bunun için bastırılır. Gerisi boş yalandır.

A.S.Neill

özgürlük okulu

2009-08-03T23:10:00.002+03:00

Çocuğun işlevi kendi yaşamını yaşamaktır- kaygılı ana babasının onun için gerekli gördüğü yaşamı ya da en iyisini bildiğini sanan eğitimcinin amacına uygun yaşamı değil. Yetişkinlerin çocuğun yaşamına karışıp onu yönlendirmeye kalkışması, bir robotlar kuşağının yetişmesinden başka işe yaramaz.

A.S.Neill

2009-07-30T07:24:00.002+03:00

Öfke bizi benliğimiz hakkında daha çok, diğerleri hakkındaysa daha az uzman olmaya yönelttiğinde, bir değişim aracı haline gelir.

Öfke Dansı, Dr.Harriet Lerner

Viva la Vita !

2009-07-24T07:29:00.004+03:00

Beni yavaşlat Tanrım!

Yüreğimin atışlarını düşüncemin sakinliğiyle rahatlat.

Zamanın sonsuz görüntüsüyle hızımı azalt!

Bana, güncel kargaşanın ortasında,

Tepelerin ölümsüz sakinliğini ver...

Bir çiçeğe bakmayı,

Eski bir dostla sohbet etmeyi ya da yeni bir dost edinmeyi,

Yolunu kaybetmiş bir köpeği okşamayı;

Ağ yapan bir örümceği izlemeyi;

Bir çocuğa gülümsemeyi;

İyi bir kitaptan birkaç satır okumayı -ve-

Yarışın daima daha çok hız için olmadığını anımsat her gün bana,

Yavaşlat beni Tanrım!

Ve bana ilham ver

Köklerimi,

Yaşamın katlanılan değerler toprağının

Derinlerine göndermek,

Kaderimdeki yıldızlara doğru -daha çok-

Büyüyebilmek için...

Herkese güzel bir gün diliyorum, Yaşasın Hayat!

Aşk

2009-07-23T14:21:00.003+03:00

Akıl ve mantığın hudutları gayet keskin olabilir. Ama aşkta tüm sınırlar ve ayrımlar silikleşir.

Aklın kimyası ile aşkın kimyası başkadır. Akıl temkinlidir. Korka korka atar adımlarını. "Aman sakın kendini" diye tembihler. Halbuki aşk öyle mi? Onun tek dediği: "Bırak kendini, ko gitsin!"

Akıl kolay kolay yıkılmaz. Aşk ise kendini yıpratır, harap düşer. Halbuki hazineler ve defineler yıkıntılar arasında olur. Ne varsa harap bir kalpte var!

Aşk

2009-07-23T14:12:00.002+03:00

"..... ilk başlarda araya bir mesafe koyabileceğini, yüreğini kontrol altında tutabileceğini zannedersin. Oysa rüzgar sandığın fırtınadır. Sınır sandığın yer oynak ve kaygan bir zemindir. Bir bakmışsın, farkında bile olmadan açılmış, karadan uzaklamışsın. Okyanusun tam ortasındasın.
.....koca bir ömrü haddimi bilerek geçiren ben, bir kere de olsa hudutlarımı aşmak istiyorum. Cesaretim beni şaşırtıyor. Tabi eğer bunun ismi cesaretse.... "

Aşk

2009-07-23T14:10:00.001+03:00

"Aşkın olduğu yerde, er ya da geç ayrılık vardır."

Hamleler

2009-07-23T14:08:00.002+03:00

"Hayat da tıpkı satranç gibi. Bazı hamleleri kazanmak için yaparsın, bazı hamleleri de sırf oyunun akışı bunu gerektirdiği, doğrusu bu olduğu için yapar ve yenilirsin."

Aziz Zahara, Aşk Şeriatı

2009-07-22T23:40:00.000+03:00

Sıcak bir yaz gecesi daha sonlanıyor...gözkapaklarım ağırlaşıyor...uykunun tatlı rehaveti beni çağırıyor...

Yenilenmek

2009-07-22T23:06:00.000+03:00

"Yaşadığım hayatı değiştirmeye, kendimi dönüştürmeye hazır mıyım" diye sormak için hiçbir zaman geç değil. Kaç yaşında olursak olalım, başımızdan ne geçmiş olursa olsun, tamamen yenilenmek mümkün.

Tek bir gün bile öncekinin tıpatıp tekrarıysa, yazık.

Her an her nefeste yenilenmeli. Yepyeni bir yaşama doğmak için ölmeden önce ölmeli."

Aziz Zahara, Aşk Şeriatı'ndan Otuz Sekizinci Kural